De schaduwzijden van de wereldwijde gerichtheid op economische groei

Onderstaande is soort van brainstorm. In later stadium maak ik er misschien een wat coherenter, meer kernachtig verhaal van.

Met de verkiezingen voor de deur ervaar ik weer waar het naar mijn idee vooral om draait: Economische groei.
Of het nu gaat om meer banen, hogere lonen, hogere uitkeringen, gezondheidszorg, onderwijs…economische groei staat direct of indirect behoorlijk centraal.
De uitgangsgedachte is m.i. bij menigeen als volgt:
Als de (reele) economie maar blijft groeien (gechargeerd is dat een optelsom van alle diensten en producten, zowel kwantitatief als kwalitatief), dan wordt het uiteindelijk voor iedereen beter. Laatstgenoemde betwijfel ik ten zeerste… blijft groeien, maar ten koste van wie en wat? En vooral omdat naar mijn idee continue economische groei niet realistisch is.

Hieronder wordt ervan uitgegaan dat binnen de huidige ‘mondiale grondstoffen en energie context’ het (krampachtig) streven naar economische groei [gerichtheid op economische groei] uiteindelijk veel meer nadelen dan voordelen zal gaan opleveren.

Economische groei correleert sterk met toenemend energie en grondstoffen gebruik. Een bewoner van een rijk land verbruikt gemiddeld veel meer grondstoffen en energie dan een bewoner van een arm land, ondanks dat er in een rijk land vaak efficienter met energie en grondstoffen wordt omgegaan.
Als iedere Nederlander er een extra auto bij krijgt of het huidige huis verwisseld met een 2x zo groot huis [en de overige reele diensten en producten blijven op gelijk niveau, ook kwalitatief bezien] dan zal het Bruto Nationaal Product flink stijgen, maar of daardoor de kwaliteit van het leven beter wordt? Dat daardoor meer geluk (welzijn) ervaren wordt?
Zeker binnen een context van toenemende grondstoffen schaarste lijkt me laatstgenoemde [het groter huis en extra auto voorbeeld] een waanzinnig streven, zeker als het ten koste gaat van basale benodigdheden van mensen in armere delen van de wereld.

Niet alles wordt (gelukkig) in geld uitgedrukt.
Het kunnen genieten van een wandeling, tevreden zijn met een kleine woning en wat basale spullen en voldoende sociale zekerheid. Je hebt er zeker geen topbaan voor nodig. Als je denkt tevreden te zijn met wat je hebt, is er altijd wel iets (denk aan de reclame) of iemand die suggereert dat je nog veel meer tevreden kan worden dan je nu al bent.
Kans is aanwezig, als men daar in meegaat, alle rust verloren gaat en de jacht op meer en meer is begonnen. Laatstgenoemde hoeft niet alleen met een betere baan en meer geld van doen te hebben, maar bijvoorbeeld ook het streven naar een partner (of vriendenkring) die nog vlotter, leuker, gezelliger, rijker en nog meer leuke dingen onderneemt dan de huidige partner of vriendenkring. Een soort van collectieve gerichtheid op meer en meer met het idee dat daardoor de meeste mensen gelukkiger zouden worden.
Binnen een economie die (naar Westerse maatstaven) nog lang niet verzadigd is kan naar mijn idee economische groei wel bijdragen aan extra wel bevinden (geluksgevoel) van een mens, mits de economische groei niet alleen een kleine minderheid ten goede komt. Maar ook binnen een economie die al flink verzadigd is, is er een flinke gerichtheid op (reele) economische groei. Genoeg is nooit genoeg. Het kan altijd meer. Maar of meer ook altijd beter is…het is iets persoonlijks.

Zerosum grondstoffen en energie (opwekkings) wereld
En het idee dat ‘als je er maar voor werkt dan heb je recht op haast oneindige rijkdom’ is naar mijn idee binnen een context van eindige (oogstbare) energie en grondstoffen een hele gevaarlijke (enge) rechtvaardiging. In een zogenaamde zerosum wereld zal het extra verbruik van de ene persoon, land of continent ervoor zorgen dat een andere persoon land of continent met minder toe moet zien te komen. Mensen die niets willen weten van grenzen aan groei refereren vaak aan enorme reserves aan allerlei brand- en grondstoffen. Dat technologie binnen no time er voor zal zorgen dat al die zeer lastig winbare grondstoffen [en de lastig winbare grondstoffen zijn meestal ook van beduidend mindere kwaliteit] economisch winbaar worden. Naar mijn bescheiden mening is daar de laatste jaren nog heel weinig van te merken. Ergo, dat al die dure zeer geavanceerde technologie slechts een marginale bijdrage in de grondstoffen/ energie productie leveren. Dat uit de snel inkrimpende hoeveelheid aan makkelijk winbare en goedkoop te exploiteren reserves met minder geavanceerde en goedkope technologie nog steeds het grootste deel van de huidige mondiale energie opgewekt wordt (en grote hoeveelheden aan snel inkrimpende reserves aan belangrijke ertsen en brandstoffen opgedolven worden). Dat ook het relatief laaghangend fruit bij de relatief grote reserves aan lastig en duur winbare grondstoffen als eerste opgebruikt wordt. Er is snel magische super technologie nodig om de genadeloze terugval in productie uit makkelijk en goedkope reserves te compenseren met extra productie uit lastig tot zeer lastig winbare reserves.

Samengevat: Gechargeerd is mijn beeld dat de aard van het huidige financieel economisch systeem veel van doen heeft met de gedachte dat we leven in een soort van oneindige energie en grondstoffen wereld. Als er maar genoeg geinvesteerd wordt, volgen de benodigde grondstoffen en energie vanzelf wel. Laatstgenoemde gedachte is naar mijn bescheiden mening een gevaarlijke illusie.

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s