Staan we aan het begin van een wereldwijde deflatoire crisis ? Deel 3

Alvorens te beginnen met de vertaling wil ik in kader van een wereldwijde deflatoire crisis ook de aandacht vestigen op een recent artikel uit de hand van Gail Tverberg!

Deel 3 van de vertaling:
Een vervolg op deel 1 en deel 2.
In dit deel 3 is uit het aangehaalde Engelstalige artikel de tekst onder het kopje “Too much debt” (thema 2) vertaald. Ook hier kan men ervan uit gaan dat de vertaling niet zuiver is.

[Begin van vertaling thema 2]

Uitleg nummer2 – teveel schuld

Sommige economen denken dat op een of andere manier schuld er niet toe doet, omdat verondersteld wordt dat bij (aangegane) schuld er als het ware overdracht van koopkracht plaatsvind van debiteuren naar de schuldeisers die het (in plaats van de debiteuren) zullen uitgegeven, zodat de schuld niet wordt verondersteld “de totale vraag” te beïnvloeden.
Helaas wordt bij deze (laatstgenoemde) opvatting de mechanismen van ‘bankkrediet schepping’ niet goed begrepen. Om geldschepping en extra vraag (naar producten?) in het huidige systeem mogelijk te maken is het vereist dat er meer bankkrediet creatie – dat wil zeggen meer lenen van banken – plaatsvindt.
Als individuen en bedrijven op hun limiet zitten (“piek schuld”) en als ze daardoor terughoudend zijn om meer schuld op te nemen, dan kan de totale vraag niet worden verhoogd.
In feite, zelfs als de centrale bank meer geld pompt in de economie pompt door middel van “kwantitatieve verruiming” zal dit weinig of niets doen aan het verhogen van de vraag. De centrale bank zal geld creëren door het kopen van obligaties van banken, maar nieuw gemaakte en aan de bank betaalde geld zal door de banken ongebruikt blijven en de snelheid van de geldcirculatie zal verminderen.
De enige ‘invloed’ welke de vraag (naar producten) doet toenemen is dat de rente lager is en dit wordt verondersteld investeringen aan te moedigen – iets (aanmoedigen van investeringen) wat niet zal gebeuren als de voorwaarden voor (vraag)uitbreiding op andere wijze niet aanwezig zijn. Wat er in plaats daarvan gebeurd is dat geld aangewend wordt voor speculatie.

Wanneer bedrijven en particulieren op hun limiet zitten [maximale schuld die men kan aangaan hebben bereikt], zullen ze proberen hun schulden terug te betalen aan de banken. Wanneer dit gebeurt wordt er geld vernietigd en ontnomen uit de geldcirculatie. Meer in het bijzonder, kettingreacties van wanbetalingen en instortend vertrouwen vernietigen het vertrouwen waarop het financiële systeem gebaseerd is en leidt tot enorme deflatie.
Nu kan deze situatie van instortende koopkracht in de particuliere economie in theorie in evenwicht gehouden worden door de overheidsuitgaven te verhogen, waardoor de overheidstekorten toenemen – maar dat is tegen de regels van de eurozone.

[Einde vertaling]

Binnenkort verschijnt deel 4

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s