Staan we aan het begin van een wereldwijde deflatoire crisis ? Deel 4

Deel 4 is de vertaling van het derde thema [gaat over mondiale onevenwichtigheden in overschotten (tekorten) op betalingsbalans van landen].
Zie deel 1 voor de verschillende thema’s van het vertaalde artikel.
Deel 4 is een lang verhaal. De vertaling zal niet geheel zuiver zijn. Het nog te verschijnen deel 5 [over energiecrisis] is waar het mij uiteindelijk omgaat. Maar de rest vond ik ook wel “leuk en interessant” om te vertalen.

Allereerst het volgende:
Vandaag, 4 september 2015, trof ik een interessant artikel aan op Sargasso welke naar mijn idee wel redelijk aansluit bij het hieronder vertaalde deel 4.

Een lange quote uit het Sargasso artikel:

Met de euro-crisis verliest de keizer zijn kleren

Met de crisis van de euro, vanaf 2010, komt de rol die de EU speelde in het bevorderen van de markt, en het ondermijnen van krachten die deze markt willen inperken, weer volop onder de aandacht, met name in de perifere eurolanden die blootstaan aan EU dictaten. Ook werd duidelijk hoezeer de EU het casino kapitalisme, dat leidde tot de financiële crisis van 2008, haar gang liet gaan.
Ook de noordelijke eurolidstaten werden geconfronteerd met beperkingen in de economische politiek, zoals de limiet van 3 percent overheidsbudgettekort. Het is een geïnstitutionaliseerd anti-Keynesianisme. In toenemende mate gaat de Europese Commissie zich bemoeien met het sociaaleconomisch beleid in de lidstaten en bevordert met name flexibilisering van de arbeidsmarkt.
Aan de andere kant krijgen grote bedrijven en financiële instellingen vrij spel om belasting en nationale regelgeving te ontduiken. De EU doet niets aan belastingparadijzen en banken die te groot zijn om te falen. De EU doet ook niets om het onverantwoordelijke lenen van banken, ook over de EU binnengrenzen heen, in te perken.
Beperkingen worden alleen opgelegd aan de publieke sector, via het opleggen van een contraproductief bezuinigingsbeleid.

De ECB is druk bezig economische zeepbellen te blazen met het injecteren van reusachtige bedragen in het financiële stelsel. Volgens Ann Pettifor ‘faciliteert de eurozone makkelijk geld, belastingontduiking, witwaspraktijken en fraude, terwijl deze tegelijkertijd garanties biedt van de kant van de belastingbetaler tegen bankroet en een voor iedereen geldende rentevoet en wisselkoers oplegt’’

Griekenland als waarschuwing

In de eurocrisis zijn veel maatregelen genomen om het Europese monetaire systeem te versterken en in dit proces zijn vooral niet-democratische instituties, zoals de ECB, de Europese Commissie en de ESM versterkt.
De Europese elites zeggen nu dat we snel moeten komen tot een gemeenschappelijke economische politiek om zo de euro te redden. Maar in de huidige context zal dit leiden tot het versterken van een neoliberale Europese oligarchie die op een autoritaire manier haar markt Utopia op wil leggen.
De manier waarop de EU Griekenland behandelde was een duidelijke waarschuwing. Dit is overigens geen pleidooi voor het afschaffen van de EU. Maar een pas op de plaats wat betreft overdracht van bevoegdheden op het vlak van de economische politiek naar de EU is naar mijn mening wel geboden.

[Begin vertaling deel 4]

Verklaring nummer drie – de mondiale onevenwichtigheden waarbij mechanismen ontbreken om de koopkracht te recyclen (terug laten stromen) [naar landen met een handelstekort]

Een andere verklaring voor de huidige stagnatie is de (huidige) afbraak van mechanismen welke de internationale handel en financiële onevenwichtigheden tussen landen reguleren. In zijn boek “The Global Minotaur” beschrijft Yanis Varoufakis de geschiedenis van de naoorlogse economie door te focussen op het verhaal van hoe de handel en financiële onevenwichtigheden werden beheerd – met name het gebrek aan evenwicht tussen de VS en de rest van de wereld, maar ook onevenwichtigheden in de eurozone.
Zoals Yanis uitlegt, tenzij er een mechanisme is voor de recycling [van het overschot] van landen met een handelsoverschot naar landen met een handelstekort, zal de koopkracht van de landen met een handelstekort alleen maar minder worden en steeds meer gebukt gaan onder een ‘deflatoire druk’ zoals met Griekenland momenteel het geval is. In de eerste periode na de Tweede Wereldoorlog was de Verenigde Staten dominant in de wereldeconomie en had een handelsoverschot met de rest van de wereld.
De ‘financiële stromen’ in Amerika die werden gegenereerd door een overschot van de (Amerikaanse) uitvoer op de invoer, werden weer geïnvesteerd in de wederopbouw van landen als Duitsland en Japan en meer in het algemeen in het Amerikaanse ontwerp van de naoorlogse economie als bolwerk tegen het communisme. Door het ‘terug recyclen’ van de overschotten naar landen met een tekort werd de ‘(economische) boom’ in stand gehouden.

Maar je zult momenteel Duitsland niet enthousiast krijgen om haar overschotten terug in Griekenland te recyclen [investeren]. Het antwoord op een export overschot in een land welke gebeurd tegenover de invoer overschotten in andere landen, is voor de landen met een exportoverschot om het geld dat ze verdienen met de export terug te sluizen naar de landen met een tekort. Maar dat impliceert dat er in de landen met een tekort iets aanwezig moet zijn dat aantrekkelijke is om in te investeren.
Het houdt in dat deze landen met een import overschot wel ‘moeten’ groeien – zodat er sprake is van een volledige ‘economische groei cirkel’. Decennia lang was [en nog steeds is] de Verenigde Staten de grootste economie in de wereld en een groeiende economie. Dit betekende dat wanneer de VS voor het eerst te maken kreeg met een ​​tekort op de langlopende handel, het nog steeds de moeite waard was voor Duitsers, Japanners of Chinezen hun overschot aan dollars ‘te parkeren’ bij ‘Wall Street banken’ of het uit te lenen aan de Amerikaanse regering.
Het overschot aan dollars verdiend door Duitsland, Japan en later door China worden geïnvesteerd in de Amerikaanse economie of ze kunnen worden gebruikt om olie te kopen. Dit was ook omdat, in overleg met landen als Saoedi-Arabië, olie moest worden gekocht in dollars. Echter deze regeling [overeenkomst] brak deels toen Wall Street crashte in 2007 – voor een groot deel omdat er zaken gedaan werden op basis van een crimineel bedrijfsmodel [handelsmodel].
Hypotheken werden toegekend aan mensen waarvan bekend was dat ze nooit in staat zouden zijn om ze terug te betalen en werden met andere activa samengebundeld en vervolgens verkocht aan aan pensioenfondsen en andere financiële instellingen in de hele wereld [die het ‘risico perceel’ als waardevol beoordeelden, misleid door ratingbureaus]. De ratingbureaus werden betaald om te zeggen dat de “vergiftige spullentroep” van AAA kwaliteit [betrouwbare en goede kwaliteit] was.

Het ‘omdraaien’ van de financiële verklaring
[financiële verklaring is meer het gevolg van het stagneren van de werkelijke economische groei dan de oorzaak ervan?]

Dus, om terug op het verhaal te komen – ja, de huidige problemen zijn te wijten aan te veel schulden. Ja, de mechanismen voor de recycling van de mondiale financiële stromen die voortkomen uit de handelsonevenwichtigheden werken niet meer zo goed nadat Wall Street en andere bankiers in Londen en Frankfurt zich als oplichters zijn gaan gedragen…
Maar zou men kunnen veronderstellen dat deze twee fenomenen meer een gevolg zijn van een stagnatie van de [werkelijke] groei [door de toenemende kosten in de grondstoffen en brandstoffen winning, zie daartoe het nog te verschijnen deel 5] dan de oorzaak ervan?

U kunt ten minste een deel van het argument omdraaien.
Wat ik bedoel, is dat een toename van ‘schulden in het algemeen’ en in het bijzonder ‘besmette schulden’ niet alleen de oorzaak zijn van een haperende [werkelijke economische] groei – de haperende groei is een oorzaak van de toenemende hoeveelheid van ‘besmette schulden’. Schulden worden meestal niet gezien als een probleem voor bedrijven en particulieren, wanneer hun inkomen stijgt en voldoende veilig [gewaarborgd] is voor de mensen om de rente te betalen.
Het is wanneer mensen vinden dat hun reële inkomen stagneert of daalt dat toenemende schulden als ‘lastige’ schulden ervaren worden en op lastige schulden is het ‘zakenmodel’ van de geldschieter aangepast. Verantwoorde [voorzichtige] leningen leveren profijt op in een groeiende economie met groeiende investeringsmogelijkheden – maar de verleiding tot het aanbieden van woekerleningen treedt op wanneer er een besef aanwezig is van [zelfs een doelbewust besluit om misbruik te maken van] de wanhoop van de mensen in problemen. Dit wordt een deel van het [zaken]model [van de geldschieters].
Wat gebeurt er als een land of een bedrijf of een individu, niet kan betalen? Het antwoord is dat de rente die de lener moeten betalen voor het nieuwe credit dramatisch stijgt, omdat de degene die geld leent nu verondersteld wordt de geldschieter een[verhoogd] risicopremie te betalen. Dit is de laatste fase in een proces van schuldenopbouw.

Een schuldenpiramide stort in, omdat, net voordat het crasht, de onderhoudskosten om de schuldenberg in stand te houden dramatisch toenemen en in de vorm van “risicopremies” op de schouders van de kredietnemers [degenen die geld lenen] terecht komen. Deze [flink verhoogde] “risicopremie” zou tot de veronderstelling kunnen leiden dat kredietverstrekkers eigenlijk een hoger risico tolereren waarvoor ze moeten worden gecompenseerd – maar dit is slechts ten dele waar voor de grootste spelers.
Als de grootste spelers worden aangemerkt als “too big to fail” [“te groot om te mogen falen”] worden ze gesteund door politici, zodat het “risico” als het ware van de schouders van de grootste spelers gehaald wordt – dat is immers wat er uiteindelijk gebeurde met de Duitse en Franse banken die geld uitleenden aan Griekenland.
De deal, welke mogelijk gemaakt werd door het IMF en de ECB, betekende dat zij [grote banken] werden gered [de handen boven het hoofd gehouden werden] en de schuldenlast vooral op de schouders van de Grieken kwam.

Dus terwijl risicopremies de banken in staat stellen hun uitgeleende bedrag extra te verhogen [met rente] stijgen de echte risico’s voor de grootste spelers niet evenredig mee [omdat ze de handen boven het hoofd gehouden worden]. De verleiding om te lenen onder steeds meer ongunstige omstandigheden is niet lenen om te investeren of om een ​​goed [aanwinst/ bezit] te kopen met de veilige verwachting dat daarmee het inkomen zal stijgen.
Als de schulden stijgen zal het bedrijfsmodel [zakenmodel] van de geldschieters ervoor zorgen dat er meer en meer geld verdient wordt met ‘besmette’ schulden [schulden waarvan men weet dat deze normaliter niet terugbetaald kunnen worden], aasgierfondsen, het op de schouders van anderen gooien van de risico hypotheken en besmette leningen.
Het [aangaan van leningen die men normaliter nooit terug kan betalen] gebeurd, omdat de geld lenende landen, instellingen en particulieren hun toevlucht zoeken tot een soort van gokken als een laatste redmiddel [in de hoop de het extra geleende geld hun het vege lijf gaan redden], als een wanhopige poging om een ​​uitweg uit een uitzichtloze situatie te vinden.
Dat is één van de ideeën van de ‘Vooruitzichtstheorie’. Normaal zijn mensen ‘risicomijders’, ze zetten het weinige wat ze nog hebben niet op het spel als ze nog wat andere opties achter de hand hebben – maar ze gaan over tot gokken wanneer alle van hun andere opties hopeloos lijken te zijn. Onderliggend bij dit alles is dat de stijgende inkomens er niet meer zijn. Bij wijze van contrast, de instellingen welke geld uitlenen nemen geen reële risico’s omdat ze vrienden in zeer hoge plaatsen hebben.

Het ‘omdraaien van het onbalans [handelsonevenwichtigheden] argument’
Men kan het idee over onevenwichtigheden ook andersom draaien.
Bij één manier van kijken naar de situatie lijkt het erop dat de groei hapert, omdat de mechanismen om onevenwichtigheden te behandelen [reguleren] door het ‘recyclen’ van overschotten naar landen met tekorten [gechargeerd uitgedrukt] de nek omgedraaid zijn.
Ongetwijfeld zit er waarheid in laatstgenoemde, maar je kunt dat idee ook omdraaien – het is vanwege de hapering van de groei dat de mechanismen om onevenwichtigheden te behandelen door het recyclen [terug laten vloeien] van overschotten [naar landen met tekorten] ten onder gaan.
Zoals eerder gesteld, de manier om overschotten te recycleren naar landen met tekorten is door middel van ‘kapitaal export’ – de koopkracht vloeit niet terug naar de tekortlanden om met dat geld hun goederen te kopen als invoer naar de landen met een overschot, maar wel in de vorm van investeringen in de industrie en de economie [van de landen met een export tekort].

Maar wie is er bereid te investeren in een stagnerende of krimpende economie? Kijk wat er gebeurde met de Duitse privatisering van Oost-Duitsland. De instelling die werd toevertrouwd om de Oost-Duitse industrie te verkopen, de Treuehand, maakte een groot verlies. Hoe kon dat zo gebeuren? Toen de Oost-Duitse economie werd samengevoegd met de West-Duitse economie was het tegen het tarief van een Oost-Duitse mark tegen het tarief van een West-Duitse mark.
Dit was een vroege les van wat er zou gebeuren in de eurozone, behalve dat het allemaal gebeurde in Duitsland zelf. De Oost-Duitsers konden niet concurreren na de hereniging, net als de Grieken nu niet kunnen concurreren. Dus de meeste Oost-Duitse bedrijven maakten enorme verliezen. Echter, als je bedrijven wilt verkopen dan moet je hen als operationeel bedrijf verkopen. Je moet ze aan de gang blijven houden totdat je ze verkoopt … .
Dit ging vaak gepaard met enorme verliezen.
Het verkoopbedrag van deze Oost-Duitse bedrijven dekte nooit de geleden verliezen om ze tot de verkoop draaiende te houden. Wolfgang Schaueble weet dit – hij was erbij betrokken. Zij zullen geen geld verdienen aan de verkoop van Griekse activa [goederen/ productiemiddelen].
Wanneer de Oostenrijkse Spoorwegen van plan waren de Griekse spoorwegen over te nemen, zeiden ze dat ze dit alleen zouden doen als de Griekse spoorwegen gratis werden weggegeven. Tenzij de economie van Griekenland groeit en bloeit, zal er zeer weinig kapitaal richting Griekenland stromen om er daadwerkelijk geprivatiseerde ‘activa’ te kopen.

Dus, om het argument tot dusver samen te vatten: vertragende groei kan verklaard worden door het bereiken van een limiet van de groeiende schuldenberg en de afbraak van mechanismen om handelsonevenwichtigheden te behandelen tussen landen [door het terug laten vloeien van koopkracht van landen met overschot naar landen met een tekort].
Aan de andere kant het feit dat het bereiken van [hanteerbare] grenzen van de schuldenberg en het afbreken van mechanismen waardoor overschotten terugvloeien naar landen met tekorten, ook verklaard worden door het vertragen van de groei [met name door onderliggende energiecrisis, zie daartoe het nog te verschijnen deel 5]. Beide zijn waar ‘in beide richtingen van het oorzakelijk verband’ en wat we hier zien is een “vicieuze cirkel” aan het werk.

[Einde vertaling deel 4]

Binnenkort verschijnt het laatste deel, deel 5, van de vertaling.

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Staan we aan het begin van een wereldwijde deflatoire crisis ? Deel 4

  1. Hans Verbeek zegt:

    Bedankt voor het vertalen van het interessante artikel.
    Dit deel 4 is (mijns inziens) het interessantste deel van het hele artikel. Met name de omkering van de financieel-economische verklaring van de recessie van de afgelopen 7 jaar.

    de haperende groei is een oorzaak van de toenemende hoeveelheid van ‘besmette schulden’. Is m.i. de belangrijkste zin in het hele artikel.
    In de 20e eeuw leenden bedrijven kapitaal van banken voor noodzakelijke investeringen, voor uitbreiding van de produktiecapaciteit. Die leningen werden terugbetaald met rente. De investeringen leverden daarnaast voor de bedrijven nog een positief rendement op.

    In de 21e eeuw (dus vanaf 2001) lenen bedrijven om het hoofd boven water te houden, om niet failliet te gaan. Soms kunnen de leningen niet worden terugbetaald en dan gaat het bedrijf failliet of wordt overgenomen door een concurrent.
    Als de lening wel wordt terugbetaald, dan heeft het bedrijf zelf meestal geen positief rendement uit de lening behaald. Het is niet failliet gegaan, maar de lening is niet gebruikt om het bedrijf groter of efficienter te maken.
    In de 21e eeuw is de rente erg laag. Banken behalen dus nauwelijks rendement uit hun leningen. Bedrijven behalen ook geen positief rendement meer uit leningen.

    Het oplopen van de schulden wordt dus veroorzaakt door het gebrek aan groei!!!

  2. Hans zegt:

    Knap Paradox, dat je zin hebt om zo’n uitgebreid artikel te vertalen! het is natuurlijk wel goed voor het lezen en verstaan van Engelse teksten, wat mij ook steeds wat beter af is aan het gaan(het woordenboek, blijft steeds meer liggen).
    Het wordt steeds duidelijker(in verschillende verschijningsvormen) dat er gote problemen zijn aan het ontstaan in ons wereldwijde stelsel, van bijvoorbeeld financieen.

    Zo vond ik het laatste stuk op Question Everything, erg goed. Deze man(George Mobus) schrijft vaak(zeer uitgebreide) stukken over bepaalde onderwerpen, vaak over het schoolsysteem(in Amerika, maar dat is hier ook niet zo veel verschillend), het is een(inmiddels sinds kort) gepensioneerde (hogere) leraar en veel bezig met oa: systeem wetenschappen.
    (http://questioneverything.typepad.com/about.html)

    Zijn laatste stuk gaat over: hoe leren we en welke kennis wordt ons(de huidige jeugd) eigenlijk geleerd:
    http://questioneverything.typepad.com/question_everything/2015/08/what-is-learning.html
    Hij spreekt grote zorgen uit over wat ons geleerd wordt. Het is een erg lang stuk en het is geen(net zoals wat jij geplaatst hebt, nu, must read, maar wel interessant).

    Hij krijgt(tot nu toe) twee reacties op zijn stuk, die ik erg goed en treffend vindt, onderaan zijn stuk(comments). Die korte reacties zou ik even lezen, het zegt al veel.

    • paradoxnl zegt:

      Dat vertalen is inderdaad nogal tijdrovend, maar het is voor mij weer eens wat anders…en ik heb er de tijd voor.
      Lijkt me interessant artikel waar je naar verwijst, Hans. Ga ik binnenkort eens doorlezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s