Staan we aan het begin van een wereldwijde deflatoire crisis ? Deel 5

In deel 5 is van het aangehaalde artikel het laatste thema [energiecrisis] vertaald. De energiecrisis is naar mijn idee en ook die van de schrijver een fundamentele oorzaak van de deflatoire crisis.
Zie deel 1 voor de verschillende thema’s van het vertaalde artikel.
Deel 5 is een lang verhaal. De vertaling zal niet geheel zuiver zijn.
Onderstaand de vertaling.

[Begin vertaling vierde thema]

Verklaring nummer vier – de energiecrisis
Laten we nu dieper ingaan op de vierde manier van kijken naar de problemen. Laten we beginnen met het maken van een onderscheid tussen de groei van de productie en de groei van de productiecapaciteit. De groei van de productie kan optreden als er in een economie extra reserve capaciteit beschikbaar is in de vorm van middelen die nog in gebruik kunnen worden gebracht – maar voor groei op lange termijn is er een toename nodig van de (productie)capaciteit van een economie.

Dit hangt af van de uitgaven in de kapitaalvorming – de oprichting van gebouwen, apparatuur en infrastructuur. Het opbouwen en in stand houden van ‘kapitaal (goederen)’ is een energie-intensief gebeuren, omdat de infrastructuur, gebouwen en apparatuur energie nodig hebben om ze te aan te leggen of te bouwen – plus ze vereisen energie voor het gebruik en onderhoud ervan. Het grote belang van energie is dat het nodig is voor elk geproduceerd product of uitgevoerde dienst. Zelfs een kapsel vereist elektrisch licht of warmte in de kapperszaak en elektriciteit voor de tondeuse. Alles [o.a. energie/ grondstoffen] dat nodig is voor de productie van alle goederen en diensten zijn kosten [van de productie] die we allemaal delen. Als de kosten van energie toenemen, nemen ook de productiekosten van alles toe.

Het meest vergelijkbare voorbeeld van een kostprijs die van invloed is op de productie van alle goederen en uitvoeren van alle diensten is de rente. Vrijwel alle personen en bedrijven moeten lenen, zodat de rente van invloed is op de kosten van de productie en op vele dagelijkse kosten van levensonderhoud. Je kan dus stellen dat de echte reden dat de rente door de centrale bankiers zo ver naar beneden gedreven is, is dat de energiekosten zo hoog zijn geweest. Het zou niet mogelijk geweest zijn voor de economie om zowel de hoge rente en de hogere energieprijzen te ondersteunen. Dit is de reden voor de stagnatie.

De meest energie-intensieve investering [van alle investeringen] is de [energie] investering in de energiesector en de mijnbouw.
De hoeveelheid energie die benodigd is om brandstoffen aan te boren en te verwerken, stijgt als het moeilijker wordt deze brandstoffen [energie: olie, gas en kolen] te vinden, te extraheren (uit de grond halen), te verwerken en te transporteren uit steeds kleinere, diepere, meer afgelegen, en moeilijker toegankelijkere bronnen.

De vertragende groei van de wereldwijde productiecapaciteit is het gevolg van een wereldeconomie die tegen ecologische systeemgrenzen aanloopt. Dit is vooral duidelijk in de klimaatcrisis en bij de kosten die optreden als gevolg van de klimaatcrisis, maar meer direct ook in de economische winning van fossiele brandstoffen.
De lange termijn trend is er een van stijgende energiekosten, welke fungeert als een rem op de groei van de productiecapaciteit van het mondiale economische systeem. De meest energie-intensieve sector van alle sectoren is de energiesector zelf. We kunnen dit zien als we de hoeveelheid energie die per uur verbruikt wordt in een bepaalde sector gedeeld wordt door het aantal mensen die werkzaam binnen die bepaalde sector.
Het energieverbruik [uitgedrukt in energieverbruik per uur per persoon in die specifieke sector] in de energiesector en de mijnbouw kunnen we vergelijken met het energieverbruik [uitgedrukt in energieverbruik per uur per werkend persoon in specifieke sector] in andere economische sectoren. (Dit is de zogenaamde ‘exosomatic’ stofwisseling). De hieronder gegeven cijfers zijn voor Catalonië [Spaanse provincie] in 2005, omdat de wetenschappers die deze kwestie hebben bestudeerd voornamelijk verbonden zijn aan de Universiteit van Barcelona, ​​maar men kan vergelijkbare cijfers verwachten op andere plaatsen:
De hoeveelheden bedragen 2000 Megajoules per uur per werkzaam persoon in de energie en mijnbouw sector. Dit in vergelijking met 2,8 Megajoules per uur per persoon in de huishoudens (exclusief betaald werk in huishoudens), 75 Megajoules per uur per werkzaam persoon in de dienstensector en de overheid, 331 Megajoules per uur per werkzaam persoon in de bouw- en productie (exclusief energie en mijnbouw) en 175 Megajoules per uur per werkzaam persoon in de landbouw.
Zo is het een feit dat 11% van het totale energie verbruik in een maatschappij [in dit geval Catalonië] op conto van de energiesector zelf komt – hoewel slechts 0,0945% [dat is dus ongeveer bijna 1/1000-ste deel] van de tijd van iedereen in Catalonië was gewijd aan energie en mijnbouw.

Met energie en mijnbouw als de meest energie-intensieve sector zou men verwachten dat de impact van de stijgende energiekosten aanvankelijk het sterkst in de energie- en mijnbouwsector zelf zouden worden gevoeld. Dit is inderdaad het geval. In een presentatie van Steve Kopits [Douglas Westwood Consultancy] is dat te zien in onderstaande grafiek (CAGR = samengestelde jaarlijkse groei).

Uit de grafiek valt af te leiden dat de kapitaaluitgaven per vat olie in de exploratie en productie [van olie] enorm is toegenomen. Om olie te winnen zijn steeds grotere hoeveelheden aan investeringen in exploratie en productie vereist.
We kunnen heel duidelijk zien wat er gaande is als we kijken naar de statistieken voor fracking voor schalieolie in de VS. Het feit dat de Amerikaanse olie- en gasindustrie haar toevlucht heeft genomen tot fracking is een teken dat de Amerikaanse olie- en gasvelden sterk zijn uitgeput en hun einde naderen.
De [energie]analist Arthur Berman stelt dat fracking het afscheidsfeestje is van het net voor het pensioen gaan van de olie- en gasindustrie. Het is niet een nieuw begin.
Het is een gegeven dat de VS, Rusland en Saoedi-Arabië dagelijks bijna een identieke hoeveelheid olie produceren [extraheren], maar kijk eens naar het verschil in de manier waarop ze produceren:

Verenigde Staten = 11.7 miljoen vaten per dag , 35,669 putten, 297 miljoen voeten (1 voet = 30,48 cm). Rusland = 10,9 miljoen vaten per dag, 8688 putten, 83 miljoen voeten.
Saoedi-Arabië = 11,4 miljoen vaten per dag, 399 putten, 3.000.000 voeten.

Om een ​​ongeveer gelijke hoeveelheid aan olie te winnen dient de Amerikaanse industrie [in vergelijking met Saoedi-Arabië] bijna 100 keer de totale lengte [over alle geboorde putten] en 90 maal het aantal putten van Saoedi-Arabië te boren. Het is duidelijk dat er [in de VS en ook Rusland] een enorme hoeveelheid energie nodig is voor een evengrote hoeveelheid olie (en gas) en dat de kosten veel hoger zullen zijn. Maar is dit eigenlijk een rendabel investering? Het antwoord is dat het alleen rendabel is bij hogere en hogere olieprijzen.
Verschillende olie- en gasbedrijven vereisen verschillende prijzen om winst te kunnen maken. Volgens Kopits is voor de meeste olie-bedrijven een olieprijs benodigd van ten minste $ 100 per vat om nieuwe investeringen in de conventionele olieproductie rendabel te maken.
Hoge prijzen zijn ook nodig in de onconventionele sector en het merendeel van de fracking bedrijven in de Verenigde Staten lijden al meerdere jaren verlies. In het afgelopen jaar is de prijs nog verder gedaald.

Dus hoe komt het dat ze er nog niet mee opgehouden zijn? Hoe komt het dat zij nog niet failliet zijn gegaan? Er zijn verschillende antwoorden om dit te verklaren:

Ten eerste, in de economie gebeuren dingen als mensen een blik op de toekomst werpen [we hebben lastig winbare olie en dure olieprijzen laten rendabele extractie van lastig winbare olie toe], waarin ze geloven dat ze winstgevend zullen zijn – zelfs als de daaropvolgende ervaring aantoont dat dit niet het geval blijkt te zijn [zoals blijkt bij het hele schalie olie gebeuren].
Niemand kan precies weten wat de toekomst brengt, dus elke investering is tot op zekere hoogte een gok. Een hele economische sector kan dezelfde gok wagen en investeren in de veronderstelling dat ze geld zullen maken, zelfs als na enige tijd blijkt dat dit niet het geval is – en worden ze zelfs nog extra aangemoedigd [om door te gaan met deze niet rendabele investeringen]. Een olie-sector welke 90 maal het aantal putten en 100 keer de lengte van alle boorputten boort is enorm winstgevend voor de bedrijven die de benodigde boortorens, pijpleidingen, tankers en andere apparatuur verkopen en / of verhuren. Zoals het gezegde luidt – tijdens een goudkoorts worden schoppen (spaden) verkocht.
Een coalitie van enkele krachtige spelers kan gevormd worden, welke een hoop geld verdienen door illusies [illusie dat iets rendabel is terwijl het in feite niet rendabel is] in stand te houden, zelfs terwijl anderen er aan verliezen. Een coalitie van gevestigde belangen welke een waan (illusie) in stand willen houden heet een ‘Granfalloon’.
Het is belangrijk te beseffen dat het in het belang van de Granfalloon is om de hype in stand te houden, zodat het geld blijft stromen [naar degenen die onderdeel uitmaken van de Granfalloon].
Dit betekent niet zozeer dat de leden van een Granfalloon opzettelijk misleidend zijn. Het betekent dat er een element van ‘voorkeur voor bevestiging‘ (confirmation bias) aanwezig is in de manier waarop ze hun gemaakte keuzes en activiteiten interpreteren en beschrijven. We doen dit allemaal tot op zekere hoogte – het is heel moeilijk om geen bevooroordeelde keuzes te maken uit beschikbare informatie en deze te interpreteren zonder dat de bestaande vooroordelen, iemands geloof, bevestigt worden.

Ten tweede, met de rente momenteel zeer laag zijn er zeer weinig plaatsen waar bedrijven in de financiële sector veel geld aan kunnen verdienen. Er is een verleiding om geld te verdienen door een gok te wagen en de olie- en gasindustrie is [momenteel] de plaats voor Wall Street om een flinke gok te maken. Dit (een flinke gok wagen) is vooral het geval als het onderpand voor de industrie in de grond zit [bijvoorbeeld olie].
Echter, wanneer de hoogtij dagen in de ‘rommel’ hypotheekmarkt na 2007 failliet ging, bleven de banken met veel huizen [waarvan bewoner hypotheek niet meer kon opbrengen] zitten. Het doorverkopen van de leegstaande huizen (door banken) was niet zo gemakkelijk – het vinden van een gebruik voor de activa [bruikbare bezittingen/ goederen] van de failliete fracking bedrijven is waarschijnlijk nog meer een probleem. Hoeveel banken hebben de expertise om bedrijven in de ‘fracking’ sector [om schalie olie te extraheren] draaiende te houden?

In de derde plaats gebeuren in de economie dingen met een vertraging. Zelfs als bedrijven een verlies maken hoeven ze niet onmiddellijk failliet te gaan. Zij en hun schuldeisers kunnen van opvatting zijn dat de ongunstige omstandigheden tijdelijk zijn en meer krediet kan worden gegeven en aangegaan om de veronderstelde tijdelijk moeilijke tijden te overbruggen. Als de olie- en gasprijzen dalen kunnen ze nog steeds in staat zijn om hun olie en gas te verkopen tegen een hogere prijs, omdat zij zich tegen dalende olie en gasprijzen hebben verzekerd door hun olie en gas al op de termijnmarkt te verkopen.
Door snel te reageren [bijvoorbeeld stoppen met te dure oliewinning] dienen er werknemers ontslagen te worden, en ontslagen teams zijn weer moeilijk opnieuw samen te stellen. De verleiding is om door te modderen, ervan uit te gaan dat de moeilijkheden tijdelijk zijn en om de wereld te vertellen dat er geen problemen zijn, dat alles prima is, dat de nieuwste technologieën het mogelijk maken om met winst te produceren tegen nog lagere prijzen.
Wanneer men naar de beschikbare gegevens kijkt lijkt dit niet [rendabel produceren tegen nog lagere prijzen] te zijn wat er gebeurt. Dat het deel van de olie en gas sector welke nieuwe ontwikkelingen [in winnen van onconventionele olie en gas] nastreeft, met name in landen waar de uitputting [van economisch winbare reserves] al ver is gevorderd, gevangen zitten in een dilemma dat onconventionele olie en gas duur winbare olie en gas is – en dat er geen markt gecreëerd kan worden om deze hoge prijzen [om olie en gas te winnen] lang genoeg te kunnen betalen om de verdere ontwikkeling van hun deel van de industrie rendabel te maken.

Conclusie
Het aldus beschreven verhaal is er een waarin de wereldeconomie afstevent op een enorme economische ineenstorting. De auteurs van het beroemde in 1972 verschenen ‘Grenzen aan de Groei’ achtten het waarschijnlijk dat, tenzij de mensheid zich zou kunnen aanpassen aan de beperkingen [van de groei], er ergens in de toekomst een overschrijding [van grenzen] en ineenstorting zou plaatsvinden.
De crisis van 2007-2008 gaf een eerste voorproefje van hoe deze soort ineenstorting eruit zou kunnen zien. Ook de naschokken [van de 2007-2008 crisis] in de Eurozone en wat er is gebeurd in Griekenland geven ons een beeld van wat de toekomst voor ons allen in petto kan hebben.

Wat dit echter niet betekent is dat er een soort van algemeen besef, een soort van openbaring aan de massa of een “Aha” moment zal optreden, zodat iedereen zich in een heldere flits van inzicht realiseert dat de mensheid de grenzen van de groei heeft bereikt. Ook zijn er grenzen in de mate waarin mensen ‘in staat zijn’ hun fundamentele geloof van de wereld te veranderen. Flitsen van inzicht over hun werkelijke situatie gebeurt wel eens als mensen geconfronteerd worden met moeilijke tijden en omstandigheden die alles betwisten waarin zij geloven. Maar zelfs dan zijn de meeste mensen terughoudend om hun geloof te verlaten, omdat het loslaten ervan hun nog meer gedesoriënteerd en angstig zal maken – leven in een wereld die plotseling een stuk minder veilig is en geconfronteerd met een toekomst die een stuk minder rooskleurig is dan voorheen werd gedacht.

De meeste ‘mainstream’ economen en politici blijven geloven dat de taak die moet gebeuren “het weer op gang krijgen van de groei” is en, in de enorme wirwar van samenhangende gebeurtenissen, zal de voorkeur (privileges) gegeven worden aan personen en werkwijzen welke hun visie op wat er mis is bevestigen, terwijl andere mensen verantwoordelijk gesteld zullen worden voor wat er mis is gegaan – en wat er gedaan moet worden om laatstgenoemde groep mensen te verwijderen [uit bijvoorbeeld invloedrijke posities]. Om steun voor zichzelf op te trommelen, zullen elite politici van dit type ongetwijfeld favoriete zondebokken aanwijzen en tot vijand demoniseren.
Het ergste wat er voor de toekomst denkbaar zou zijn, is dat dit soort politici een massale groep volgelingen krijgen die financieel gesponsord worden door de elite, en de uiteindelijke vorming van fascistische bewegingen.
Het beste wat er voor de toekomst denkbaar zou zijn, is dat dit soort politieke leiders meer en meer aan invloed en macht inboeten, omdat een meerderheid van het volk wordt aangetrokken tot degenen die positieve bijdragen leveren aan de maatschappij, zoals wederzijds delen, wederzijds helpen en re-lokalisatie op basis van een ecologisch model – en dit alles te koppelen aan een nieuwe manier van aanpak binnen de politiek welke de maatschappelijke transformatie vanaf de basis ondersteunt.
Dit zou gepaard gaan met een nieuwe ‘financiële politiek’ ter vervanging van het op schuld gebaseerde [en van groei afhankelijke] geldsysteem en een nieuwe energie politiek die de koolstof [zoveel mogelijk] in de grond gevangen houdt.
Een politiek van dit type zal niet gaan over “de groei weer op gang brengen”. Het zal gaan over het creëren van economische overeenkomsten die zekerheid creëren voor de gemeenschappen waarbij het gebruik van hulpbronnen ingeperkt wordt. Er zou een opleving van de burgerij en economie gebaseerd op solidariteit ‘dienen’ plaats te vinden, waardoor groei niet nodig is voor een goed leven.

[Einde vertaling]

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s