Het grote geld

Onderstaand een enigszins gechargeerd stukje over het grote geld. Het is een kopie van een deel van een artikel (klik hier voor artikel) welke ik eerder op deze blog had geschreven.

Een brainstorm over het grote geld
Het grote geld controleert de wereld. Het grote geld staat gelijk aan macht. Het grote geld is in mijn ogen voor een groot deel afhankelijk van grootschalige niet duurzame productie.
Door de aard van ons financieel economisch stelsel binden m.i. grote en machtige corporaties (waarvan de overheid vaak een verlengstuk is) bijvoorbeeld door op grote schaal niet duurzame producten (rommel, rommel diensten) aan mensen te verkopen, mensen als het ware aan het systeem. De macht van het grote geld zorgt ervoor dat degenen die niet of onvoldoende over financiële middelen kunnen beschikken, het vrijwel onmogelijk gemaakt wordt om zelfs een heel basaal leven (voldoende eten, drinken en woongenot) te kunnen leiden.
Gechargeerd gesteld wordt kostbare energie en grondstoffen op grote schaal verspilt om de macht en rijkdom van allerlei grote corporaties en financiële instanties (en de direct of indirect daaraan gerelateerde belangengroepen) verder te vergroten.
Naar mijn bescheiden mening worden, zeker binnen een neoliberale context, door de aard van ons financieel economisch stelsel, bedrijven (of het nu goederen of diensten betreft maakt niet uit, denk ook aan geld verdienen via internet) verleid tot meer en meer list en bedrog, omdat naar ik vermoed voor een noemenswaardig deel van de bevolking het hoogste doel is om op korte tijd zoveel mogelijk geld te verdienen.
Een mede door toenemende schaarste veroorzaakte race naar de bodem, welke op verschillende niveaus tot uiting komt. Bijvoorbeeld enerzijds de economische uitbuiting (controle) door de rijke en machtige bovenlaag van anderzijds de minder rijke meerderheid. Of de steeds hardere competitie tussen allerlei economische machtsblokken. Binnen een economisch machtsblok is er natuurlijk ook weer sprake van strijd om de middelen tussen arm en rijk.

Koopkrachtverlies in een(praktisch gezien) eindige grondstoffen en energie wereld
Indien op grote schaal er steeds meer koopkracht verlies gaat optreden en er daardoor veel te weinig producten gekocht worden en te weinig gebruik gemaakt wordt van allerlei diensten, zal het naar mijn idee steeds lastiger worden om het gehele financieel economisch stelsel ‘staande’ te houden.
‘Dankzij’ de globalisatie kunnen bedrijven veel makkelijker dan voorheen de beschikking krijgen over goedkope arbeidskrachten en ook goedkopere grondstoffen. Vooral de energie intensieve industrie is daardoor de afgelopen tientallen jaren steeds meer verplaatst naar landen waar nog volop beschikt kan worden over goedkope arbeidskrachten, grondstoffen en energie. Denk vooral aan China waar sinds het begin van de 21-ste eeuw met behulp van de enorme Chinese reserves aan makkelijk winbare steenkool van goede kwaliteit de economische activiteit enorm gestimuleerd kon worden. Maar ook in China zijn met name de reserves aan steenkool van goede kwaliteit (‘bitumineuze’ steenkool) ondertussen al flink verminderd.

India, bijvoorbeeld, zal een economische groeispurt zonder flinke reserves aan steenkool van goede kwaliteit dienen te realiseren.  India acht ik er daardoor niet meer toe in staat. Als ik me niet vergis is India al lange tijd bezig om het mogelijk te maken om op commerciële basis gebruik te maken van Thorium reactoren. Op basis van wat ik gelezen heb duurt het nog heel veel jaren eer laatstgenoemde gerealiseerd zal worden, als het überhaupt ooit zal lukken.
Kernfusie zal op zijn best ook nog heel veel jaren op zich laten wachten eer het op commerciële basis toegepast kan worden. Heel veel analisten twijfelen eraan of laatstgenoemde überhaupt ooit mogelijk zal worden.
In Japan is men al vele jaren bezig om methaan hydraten uit de zeebodem te winnen. Volgens menig analist zal het in het beste geval nog heel veel jaren gaan duren eer laatstgenoemde op commerciële basis mogelijk zal zijn, als het ooit lukt. De meeste analisten achten de kans heel klein dat het ooit gaat lukken.
Elektrificeren van alle economische componenten van de samenleving is om boel van redenen ook nog een erg lange weg en als de economie in een recessie geraakt wordt het extra lastig. Het op een economisch rendabele wijze oogsten van bijvoorbeeld zonlicht en het realiseren van een intelligent grootschalig netwerk voor de elektriciteitsvoorziening met de bijbehorende opslag faciliteiten (bijvoorbeeld batterijen) voor de overtollig opgewekte elektriciteit is een grote stap. Een andere grote stap is het grotendeels elektrificeren van bijvoorbeeld de transport sector, de industriële sector en de mijnbouw sector, zodat ook binnen die sectoren gebruik gemaakt kan worden van elektriciteit.
Om een lang verhaal kort te maken: naar mijn bescheiden mening dient er nog enorm veel te gebeuren willen we als samenleving noemenswaardig onafhankelijk worden van fossiele brandstoffen.

Kopers en verkopers
Kijkend bijvoorbeeld van wat er nu met Griekenland gebeurd, de economisch sterkere landen van de Europese Gemeenschap hebben bewust meegedaan met het verkopen van vaak niet duurzame rommel (onder andere allerlei luxe gadgets) om er zelf rijker van te worden. De rijke landen hadden kunnen bevroeden dat bijvoorbeeld Griekenland nooit en te nimmer in staat geacht had kunnen worden om al die schulden terug te betalen. Nu blijkt dat Griekenland niet bereid is [laatstgenoemde is niet meer actueel] en ook niet in staat is om (zonder haar economie kapot te maken door te stringente bezuinigingen) haar schulden in voldoende mate af te lossen, schreeuwen de groot investeerders moord en brand dat ze hun geld willen terugzien [en waar uiteindelijk het armere deel van het rijke land aan mee mag betalen als de grote investeerders hun geld niet terugzien]. Men kon naar mijn idee van te voren weten dat sommige landen binnen de Europese Gemeenschap netto exporterend van aard zullen zijn en andere landen netto importerend van aard zouden blijven. Binnen de euro groep kan een netto importerend land haar valuta niet devalueren om meer concurrerend te worden. Dat een netto exporterend land een minder grote schuld zal opbouwen dan een netto importerend land en dat niet alle landen van de wereld of zelfs van de Europese gemeenschap netto exporterend kunnen zijn. Om nu te gaan eisen dat een netto importerend land haar economische slagkracht flink gaat verbeteren om haar schulden te kunnen aflossen is zoiets als het vragen aan een timmerman het werk van een chirurg te gaan uitvoeren. Helemaal absurd m.i. is om van een land welke niet in staat is haar economische slagkracht flink op te krikken vervolgens te eisen haar economie als het ware volledig kapot te bezuinigen om toch maar haar schulden te kunnen afbetalen. Persoonlijk vind ik dat het risico van het verkopen van rommel op grote schaal aan arme mensen bij de grote verkopers ligt, al was het maar om het niet duurzame op korte termijn gericht winstbejag te ontmoedigen. Ik ben niet tegen produceren, technologie of geld verdienen, maar naar mijn idee is men volledig doorgeslagen in het op korte termijn gerichte winstbejag. Laatstgenoemde komt vooral de rijke bovenlaag ten goede. Armere mensen dienen, omdat men geheel afhankelijk is van het in mijn ogen totaal niet duurzame op schuld gebaseerde en van groei afhankelijke financieel economisch monster, steeds meer te rangschikken naar de wensen van degenen met het grote geld. Te rangschikken in de vorm van voor vrijwel noppes werken om de grootschalige niet duurzame productie machine te blijven dienen. Dus indirect het grote geld/ macht te dienen.
Om tot een meer duurzame samenleving te komen, zal naar mijn bescheiden mening meer draagvlak dienen te komen voor de opvatting dat er grenzen zijn aan de groei en dat de aard van ons financieel economisch stelsel een meer duurzame samenleving flink in de weg staat.
Ik vrees dat de gekozen toekomstige weg mede door toenemende schaarste aan betaalbare grondstoffen en brandstoffen (en met name ook drinkwater en betaalbaar voedsel) wereldwijd er eentje zal zijn van toenemende concurrentie tussen naties en mensen onderling, eentje van toenemende hardheid met een blijvende gerichtheid op een heel materialistische invulling van welzijn, en een groeiende kloof tussen arm en rijk. Een toenemende controle van het grote geld over de samenleving als geheel.

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s