Laatste restzetel naar de PvdD

De laatste restzetel is toegevallen aan de Partij voor de Dieren. Aangezien ik dit jaar op de Partij voor de Dieren gestemd had, toch een extra tevreden gevoel.

Onderstaande is afkomstig van NOS teletekst:

De laatste restzetel valt definitief
toe aan de Partij voor de Dieren,die
daardoor met vijf zetels in de nieuwe
Tweede Kamer komt.50Plus had er ook op
gehoopt,maar die partij komt daarvoor
bijna 7500 stemmen tekort ten opzichte
van de PvdD,meldt de Verkiezingsdienst
van het ANP.

Inmiddels is 99,9% van de uitgebrachte
stemmen geteld.De opkomst was 81,4%.
Komende dinsdag komt de Kiesraad met de
officiële verkiezingsuitslag.

Het wachten is nog op de uitslagen van
de bijzondere gemeenten Bonaire,Saba en
Sint Eustatius.De Kiesraad verwacht dat
die resultaten vandaag binnenkomen.

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

8 reacties op Laatste restzetel naar de PvdD

  1. gerard d'Olivat zegt:

    Ja dat is natuurlijk wel mooi. Ze zijn per slot de enige partij met een samenhangende analyse die ze hebben beschreven in hun ‘partijprogramma’ de kanarie in de kolenmijn. Een interessant boekwerk.
    De haalbaarheid van ‘hun’ wereld is overigens nihil, de menselijke soort is nou een maal niet instaat om….that the human information dissemination and processing system (the “Cybersphere”) is unable to deal with long-range planning. A single human brain is larger than a walnut, but that makes no difference. The system reacts to new information but doesn’t really process it. And we are no better suited than dinosaurs to survive the challenges ahead…….

    Het tegenovergestelde lijkt zelfs het geval. Hier een interessant artikel over waarom wij de neiging hebben problemen juist als ze groter worden juist te ontkennen.

    http://cassandralegacy.blogspot.nl/2017/03/overpopulation-life-and-death-of-meme.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+Resourc

  2. paradoxnl zegt:

    Hoi Gerard,

    Het is een interessante theorie die je daar aanhaalt met een interne logica, overgoten met een wetenschappelijk sausje. Het is een manier van kijken naar de dingen, maar maakt het daarmee tot een absolute waarheid?
    Het kijken naar de wereld om je heen door een hele specifieke bril.
    Maar het blijven slechts modellen van de wereld. Het ene model laat minder optimisme over voor oplossingen dan andere modellen, terwijl al die modellen zo hun interne logica hebben en tot op bepaalde hoogte te falsificeren zijn.
    Het gevaar bestaat m.i. dat wanneer een model als absoluut gezien wordt het tot een soort van dogma kan ‘vervallen’, alsof er er geen andere verklaringen of meer genuanceerde verklaringen mogelijk zijn, of ergo dat er zelfs geen andere oplossingen voor problemen mogelijk zouden zijn omdat het volgens het gehanteerde model niet mogelijk zou zijn. Alleen al daarom lijkt het me raadzaam om vanuit verschillende disciplines naar een bepaald verschijnsel te kijken.

    Los van het artikel waar jij naar verwijst is m.i. ons huidig kapitalistische systeem niet bevorderlijk om tot een meer duurzame wereld te komen, maar dat is weer een ander verhaal. Van kinds af aan wordt naar mijn bescheiden mening ons wijsgemaakt dat we in een soort van oneindige wereld leven, waarin zowat alles in geld uitgedrukt wordt en de onderliggende boodschap is dat als je maar hard genoeg je best doet, hard genoeg werkt succes verzekert is. Dat terwijl er steeds meer scheefgroei ontstaat tussen de werkelijke economie en de virtuele economie (economie uitgedrukt in termen van geld).
    Dat succes vaak ook geassocieerd wordt met het kunnen beschikken over dure bezittingen of het hebben van een luxe werkomgeving en de sociale status die er mee samenhangt, noem maar op. Een hele materialistische invulling van het begrip welzijn en het zich gelukkig voelen. Geld is een doel op zich geworden. Dat alleen zaken opgelost kunnen worden door meer economische groei. Laatstgenoemde is naar mijn bescheiden mening een zeer kortzichtige maar wel heel erg gangbare manier van kijken naar het wereldwijde gebeuren, zeker ook onder orthodoxe economen.

    En bijvoorbeeld dat (naar mijn idee) door de meesten de klimaatverandering niet zozeer ontkent wordt, maar niet bereid zijn om een flinke stap terug te doen in hun materiële verworvenheden en daardoor m.i. het probleem zoveel mogelijk bagatelliseren al was het maar in de zin van…mensen willen nu eenmaal niet anders gaan leven en willen alleen maar meer. Alsof laatstgenoemde een natuurwet zou zijn …dat mensen niet anders zouden kunnen of willen. Zegt misschien meer over de persoon in kwestie dan over de mensheid als geheel.
    Het heilige geloof dat technologie alles kan oplossen. Het economische groei model is leidend alsof het een natuurwet zou zijn, als het niet lukt via groene groei dan maar blijven vasthouden aan niet duurzame groei (of cynisch verwoord oneconomische groei).
    Na ons de zondvloed.

    Misschien ben je bekend met Nate Hagens. Zoals ik hem beluister laat hij veel meer mogelijkheden open voor oplossingen gezien vanuit onder andere een Ecologisch perspectief maar ook vanuit bijvoorbeeld een Neuro-Biologisch en Bio-Psychologisch perspectief.
    Hieronder een greep uit een van zijn vele presentaties:

    of deze…

    En een relatief recente en zeer ook een aanrader:

  3. gerard d'Olivat zegt:

    Ja ik ken zijn ideeën. Ik heb vandaag zijn laatste college bekeken The fossil slaves. Hij heeft gelijk.
    Maar ja en dan? Het overlapt trouwens ten dele mijn link. We leven met korte spanningsbogen en kennelijk sluit beperkte dynamiek van ‘materie’ daar naadloos bij aan.
    Wat ik interessant vond was het gedeelte uit zijn betoog hoe je je daar tegen effectief kan verzetten.in een wereld waarin iedereen rustig neurotisch door consumeert, leent en volledig ‘gelukkig’ beweert te zijn met hun leven.
    Het was vandaag ‘geluksdag’ Dat is eens per jaar zo op 20 maart.. Tja….Je hebt ooit een stuk geplaatst van/over Paul Verhaeghe naar aanleiding van zijn boek ‘identiteit’..Een buitengewoon goede cultuurkritiek, maar ja ook daar geldt voor,’ en nu?’
    Dat is verder geen cultuur pessimisme of zo, maar je kunt feitelijk alleen maar in je eigen leven keuzes maken die meer bij de ‘zingeving’ pas die je voor je zelf nuttig vindt zonder de illusie dat we ‘de wereld’ gaan veranderen met haar paradigma’s die zelfs onze emoties/driften lijken te beheersen.
    Of stedelijke/middelland culturen in Nederland daarvoor de beste plek is moet je zelf beoordelen. Voor mij gold dat niet, maar feitelijk zijn dat dan ook weer een soort ‘luxe’ keuzes.
    Net zoals Hagens die natuurlijk tegelijkertijd in een betaalde luxe positie verkeert. Daar is niks mis mee hoor maar dat is toch weer anders dan wie aan de ‘achterkant’ van de tweedeling leeft en afhankelijk is van de ‘beslissingen van het systeem’. . . .

    • paradoxnl zegt:

      Een lange reactie, natuurlijk niet alleen voor Gerard. Ik kan het niet laten.

      Je hoeft toch niet van de ene op de andere dag de wereld te veranderen? Dat lijkt me ook een illusie.
      Je kan niet 1 jaar, maar ook 10 of zelfs meer dan 100 jaar proberen verder te kijken ook al is dat beperkt mogelijk, maar dat sluit een bepaalde visie over de toekomst niet uit.
      Het hoeft niet alleen voor jezelf te zijn, of in ieder geval niet alleen direct voor nu, morgen of volgend jaar lijkt mij. Het kan ook iets voor de verdere of verre toekomst zijn. In die zin voel ik me wel verbonden met het geheel. Het is persoonlijk.

      En het is zeker een luxe om in een landelijk gebied te kunnen gaan wonen en daar in je eigen onderhoud te kunnen voorzien. Ik heb zelf nogal lang op het platte land gewoond en je hebt m.i. nogal wat vruchtbare grond nodig om enigszins zelfvoorzienend te kunnen zijn.
      Het lijkt me zeker een goede keuze als je een ‘prepper’ mentaliteit bezit, maar ook graag in een kleine commune of zo wil leven.
      Als iedereen ver van de steden wil gaan leven, wordt het zeker hier in Europa wel dringen geblazen.

      En ik vermoed dat er nogal wat mensen zijn die open staan voor een eenvoudigere levenswijze met minder consumeren, althans dat heb ik de afgelopen jaren wel ervaren bij enkele mensen. Mensen die door de sleur van alledag, door de omgeving waarin ze verkeren nooit de rust hadden gevonden om eens op een andere wijze naar de wereld om zich heen te kijken, maar daar diep van binnen wel behoefte aan hadden. Maar bijvoorbeeld door de waan van de dag nooit de tijd vonden om aan die gevoelens bewust vorm te geven. Dat die nieuwe kijk uiteindelijk ook in hun gedrag tot uiting komt en daarmee direct of indirect hun omgeving nog meer beïnvloeden.

      Dat men het liefst aan de enorme druk die de omgeving aan hun oplegt (althans zo wordt het dan beleeft) zouden willen ontsnappen en bijvoorbeeld ook liever wat minder stressvol werk zouden willen verrichten voor minder luxe, maar vast zitten aan hun schulden. Enerzijds wordt steeds meer werk geautomatiseerd of verdrongen door robots, anderzijds verdringen steeds meer mensen zich op baantjes die al overbezet zijn. Alleen, zoals jij al eens eerder schreef, hooggespecialiseerde banen blijven over. Als het beleid er op gericht zou zijn om basale levenskosten zo laag mogelijk te houden, zou naar mijn bescheiden mening een basisinkomen voor veel mensen flink minder stress opleveren. Het bruto nationaal product zal er waarschijnlijk wel door omlaag gaan, maar veel mensen aan de onderkant van de samenleving zullen m.i. er niet zozeer qua luxe maar wel wat sociale druk betreft flink op vooruitgaan.

      Dat men in een soort van sleur gevangen zit, mede omdat de omgeving niets anders van hun verwacht (volgens hun beleving). Dat wanneer men daarmee breekt er (zeker ook voor het gevoel) flink wat zekerheden verloren gaan en ook sociale status.
      Maar tegenover anderen laat men zich weer niet kennen, zo van ik ben gelukkig met wie ik ben en wat ik doe. Alsof het een afgang is om jezelf met al wat je doet en bezit als minder tevreden te omschrijven. Dat er dan volgens de geldende waarden en normen blijkbaar iets niet in orde met je is.

      Een verhaal over het CPB
      En ook het huidige financieel economisch stelsel is m.i. geen wet van meden en perzen en kan met het nodige geduld, al dan niet noodgedwongen, flink anders vorm gegeven worden. Maar dat is weer een heel ander verhaal.
      Ons financieel economisch stelsel waarin m.i. heel erg de nadruk gelegd wordt op winstmaximalisatie, het korte termijn winstgericht denken waarbij allerlei kosten aan milieu, medemens en toekomstige generaties niet meegerekend worden (als men dat allemaal al in geld zou willen en kunnen uitdrukken) en de tweedeling verder vergroot.
      Bijvoorbeeld het door het Centraal Plan Bureau gebruikte model berekent (naar ik aanneem) met een specifieke set aan rekenregels hoe het ervoor staat met de economie of welk effect bepaalde maatregelen op de economische groei kunnen hebben. Een heleboel milieu effecten, laat staan het uitputten van eindige brandstoffen zijn voor zover ik weet niet verwerkt in de rekenregels.
      Als het CPB bij bepaalde maatregelen een positief effect op de economie voorziet wordt dat m.i. al snel als leidraad voor het beleid opgepakt, terwijl de maatregelen een extra desastreus effect voor het welzijn van toekomstige generaties zal hebben. Samengevat dat het door het CPB gehanteerde rekenmodel bijvoorbeeld geen rekening houdt met allerlei toekomstige milieu en welzijnsfactoren. Alles waar niet direct een prijskaartje aangehangen kan worden bestaat niet. Los van of je überhaupt overal een prijskaartje aan zou willen hangen.

      En volgens o.a. de documentaire “The century of the self” is het met behulp van media relatief gemakkelijk om het gedrag en beleving van mensen flink te beïnvloeden.
      Bijvoorbeeld in de loop van de vorige eeuw werd, omdat door toenemende massaproductie er een teveel aan geproduceerde producten ontstond, een doelbewust beleid gevoerd om mensen als het ware om te vormen tot ‘pure’ consumenten.

      Waarom zou men niet met een ander doel (bijvoorbeeld een ecologisch en meer sociaal doel) het gedrag van mensen en hoe mensen tegen de wereld aan kijken flink kunnen beïnvloeden?
      Het ecologisch bewustzijn is m.i. met name onder jongeren de laatste tien jaren noemenswaardig groter geworden en dat laatstgenoemde nieuwe bewustzijn een andere kijk op economie en geluksbeleving meebrengt. Begin jaren 70 van de vorige eeuw had men bijvoorbeeld de club van Rome, maar nog geen zogenaamde ‘ecologie economen’.

      Als het verhaal (bijvoorbeeld andere visie op consumeren, economie en milieu), zeker voor jongeren, maar genoeg ‘waarheid’ bevat zal het al snel geïnternaliseerd worden.
      Het herhaald onder de aandacht brengen van een visie (boodschap), of het nu via politiek plaatsvind of via andere kanalen gebeurd, kan zeker bij jongeren naar mijn bescheiden mening na verloop van tijd een groot en blijvend effect hebben hoe ze tegen de wereld aankijken en uiteindelijk ook op het gedrag en het financieel economisch stelsel waarin we leven.
      Het hoeft m.i. niet te betekenen dat je een bepaalde visie opdringt, maar wel dat je een bepaalde visie belangrijk genoeg vind om bij mensen onder de aandacht te brengen. Ik heb so wie so nogal een aversie tegen pusherig gedrag. Naar mijn bescheiden mening zal men uiteindelijk flink versteld staan van het effect dat het herhaaldelijk en consistent onder de aandacht brengen van een bepaalde visie op het gedrag van mensen en allerlei door ‘mensenhanden’ gecreëerde systemen kan hebben.
      Het is allemaal niet zo absoluut naar mijn idee, bijvoorbeeld dat ons huidig stelsel geen natuurwet is en met geduld flink wezenlijk anders vorm gegeven kan worden.

  4. gerard d'Olivat zegt:

    Bedankt voor je uitgebreide reactie. Hoe ontwikkelingen zullen gaan blijft moeilijk te voorspellen. Wat ik mezelf herinner is dat het ‘anticonsumentisme’ en ‘ecodenken’ in de zeventiger jaren een veel grotere dynamiek kende, met ‘de kleine aarde’ en de voorlopers van ‘groenlinks’ als boegbeeld.
    Daarna zijn al hun goede bedoelingen geïnfiltreerd en verwaterd omdat ook daar het groei moet! adagium triomfeerde en ze zich verstrikt hebben in de zgn ‘transitie economie’, die wonderlijk? genoeg zelfs door de VVD omarmd wordt..Kan geen toeval zijn.
    Een gesubsidieerde ‘groei economie’ gebaseerd op de illusie van groei kan en het dogma dat renewables echt de fossiele wereld zouden kunnen vervangen. Van energie/economie hebben ze in die kringen weinig begrepen.
    Hier geldt, als de vos de passie preekt. . .. Een kijken wanneer ‘Jessias’ Klaver aanschuift bij de onderhandelingen voor een nieuw kabinet.
    Hij zal wel net als de kraai in de fabel van Fontaine ijdel als hij is, minister van milieuzaken en energie worden.
    http://www.beleven.org/verhaal/de_raaf_en_de_vos
    Het heeft mi. geen enkele zin om mee te werken aan het systeem van het heersend paradigma als een soort ‘excuus Truus’. Wat er dan gebeurt kun je aan de PvdA zien.
    Dat de heersende systemen paradigma’s instorten is vrij makkelijk te voorspellen. Hun innerlijke tegenstellingen worden zo groot dat ze eenvoudig weg geen legitimering meer hebben.
    Iedereen begrijpt dat een ‘leeneconomie’ geen toekomst heeft. Zie Griekenland die helaas met Tsipras wat doormodderen op het angstig ingeslagen pad met de Troika..
    Hierbij een link naar de leen/energie economie in de UK. https://surplusenergyeconomics.wordpress.com/
    Hoe/waardoor het systeem instort is al heel wat moeilijker te voorspellen. Ik heb van nabij meegemaakt hoe het Sovjetrijk opeens onverwachts instortte en de weg voor de globalisering vrijmaakte.
    Een interessante periode waarbij een paradigma van 70 jaar in een paar maanden letterlijk van de aardbodem verdween.
    Hetzelfde geldt voor de crisis van 2008. Dat er van alles niet klopte was duidelijk. Dat de katalysator uiteindelijk de hypotheekjes van de armen in VS zou zijn was niet verwacht.

    Dat systemen met hun paradoxen ‘organisch’ kunnen veranderen geloof ik niet. Ik ken ook geen voorbeelden uit de geschiedenis. De EU zal er ook niet uitkomen via de weg de geleidelijkheid.
    Wat het ‘hoe en waardoor’ betreft vind ik de wat wilde theorieën en boeken van Nassim Taleb de moeite waard. Een buitengewoon intelligente man die korte metten maakt mer allerlei gangbare gedachtes.De impact van het “hoogst onwaarschijnlijke” en “antifragiel”. Het geeft op zijn minst wat vrijheid aan het denken dat zich toch vooral afspeelt binnen de ‘gebaande paden’..

    “wind dooft kaarsen en wakkert vuren aan”

  5. paradoxnl zegt:

    Hoi Gerard,

    Wat ik mezelf herinner is dat het ‘anticonsumentisme’ en ‘ecodenken’ in de zeventiger jaren een veel grotere dynamiek kende, met ‘de kleine aarde’ en de voorlopers van ‘groenlinks’ als boegbeeld.
    Daarna zijn al hun goede bedoelingen geïnfiltreerd en verwaterd omdat ook daar het groei moet! adagium triomfeerde en ze zich verstrikt hebben in de zgn ‘transitie economie’, die wonderlijk? genoeg zelfs door de VVD omarmd wordt..Kan geen toeval zijn.

    Wat je schrijft klinkt wrang maar wel waar naar mijn ‘vrees’ en dat het inderdaad geen toeval is dat er weer in de val van de ‘groei moet’ gedachte gestapt is.

    “Dat de heersende systemen paradigma’s instorten is vrij makkelijk te voorspellen. Hun innerlijke tegenstellingen worden zo groot dat ze eenvoudig weg geen legitimering meer hebben”.

    Mooi dat je in verband met het hierboven door mij aangehaald commentaar je onderstaande blog onder de aandacht brengt (die van Tim Morgan):

    https://surplusenergyeconomics.wordpress.com/

    Ik had zijn blog toevallig nog niet zo lang geleden ontdekt (op een of ander forum had iemand een link naar zijn blog gegeven). Ik wou nog een blog stukje schrijven over zijn stukjes #65 en #66 (over ponzi economie). Over ons financieel economisch stelsel als soort van ponzi schema, over de werkelijke en de virtuele economie. Het is geen vrolijk verhaal, zeker niet als luxe een ‘must’ voor iemand is voor levensgeluk.

    Dat systemen met hun paradoxen ‘organisch’ kunnen veranderen geloof ik niet. Ik ken ook geen voorbeelden uit de geschiedenis. De EU zal er ook niet uitkomen via de weg de geleidelijkheid.

    Dat ben ik wel met je eens, maar ik vind wel dat mensen het recht hebben op eerlijke informatie (althans wat in mijn ogen eerlijke informatie is) al is het via de politiek […terzijde opmerking: Niet dat er heden ten dage politieke partijen zijn, misschien m.u.z. van een splinterpartij, die het groei model, de aard van ons financieel economisch stelsel super hard ter discussie durven stellen en trachten alternatieven onder ogen te brengen, maar hoop doet leven. Ik vermoed niet dat Jesse ooit zo’n boodschap durft te verkondigen en in die zin onderdeel is van het systeem, maar liever nog zijn boodschap dan die van Marc Rutte. Einde terzijde opmerking…] ook al is de boodschap zeker in materialistisch opzicht niet echt prettig. De illusie (grote schaduwzijden) van groei, schaalvergroting. Jij vind het misschien een illusie om dat ooit te bereiken, maar ik heb nog wel hoop op een organisatie structuur die niet gericht is op bijvoorbeeld groei en schaalvergroting.
    Maar ondanks mijn hoop ‘vrees’ ik wel dat ons huidig financieel economisch stelsel onhoudbaar is en een crash niet meer te voorkomen is met alle onvoorspelbare chaos en ellende van dien, hopelijk wordt er lering uit getrokken. Dus zelfs in een erg gunstig scenario er flink wat kleerscheuren gaan optreden.

    Bijvoorbeeld de idealen van Nicole Foss, vooral tweede helft van onderstaande video:

    Nassim Taleb klinkt bekent, boek over ‘black swans’? Heb zelf nog geen boeken van hem gelezen, maar wel via anderen het een en ander over zijn opvattingen gelezen. Zeer interessante man idd als het idd de man is die een en ander geschreven heeft over black swans. Zat in mijn hoofd om boek over black swans eens te lezen.
    Over de illusie (grote schaduwzijden) van schaalvergroting als ik me niet vergis? Maar dien ik nog eens na te zoeken.

  6. gerard d'Olivat zegt:

    Taleb vind ik een welkome ‘out off the box’ schrijver. Klopt. hij heeft het boek ‘zwarte zwanen” geschreven. Daarna veel en vaak te pas en te onpas geciteerd.
    Wel redelijke complexe materie tenminste voor wie zoals ik maar beperkt mathematisch/statistisch onderlegd is.Maar goed met een beetje moeite…
    Het is tenminste weer eens wat anders dan het Eroi/energie denken en toch ook weer niet.. .
    Over wat het betekent in mijn idee wanneer een financieel systeem echt in elkaar stort zullen we het vast nog wel eens hebben. Ik heb het een keer van dicht bij zien gebeuren/meegemaakt…dat was niet fijn voor wie het betrof.:) Niet iets om naar uit te zien. Daar heerst chaos, verderf en het wegvallen van ieder laagje beschavingsvernis.
    https://www.nrc.nl/nieuws/1992/08/28/roebel-in-vrije-val-koers-naar-een-dieptepunt-7154192-a528077

  7. paradoxnl zegt:

    Hoi Gerard, onderstaande is natuurlijk niet alleen voor jouw bedoeld. Het is weer eens een lang verhaal. Een verhaal dat in een ander jasje bestemd is voor een nieuw blog artikel. Ik had namelijk tijd geleden al voor mezelf een gechargeerd verhaal samengesteld en onderstaande is daar een soort van aftreksel van. Het zal wellicht op veel onbegrip stuiten en de nodige weerstand oproepen. Maar dat hoort erbij. Het is een soort van brainstorm, waaraan nog flink geschaafd zal worden…

    Nadenken:
    En toch zullen we naar mijn bescheiden mening noodgedwongen flink ‘moeten’ gaan nadenken hoe we een en ander anders vorm kunnen geven, willen we ook hier in het Westen uiteindelijk niet aan totale chaos ten ondergaan, wanneer bijvoorbeeld het financieel economisch stelsel in elkaar stort. Want naar mijn bescheiden mening zitten we in onze eindige grondstoffen en praktisch gezien ook eindige energie wereld, volop op ramkoers daarvoor.
    In mijn gechargeerde stukjes noem ik ons financieel economisch stelsel om diverse redenen vaak een ‘financieel economisch monster dat steeds meer haar eigen kinderen zal verteren’, maar op die redenen ga ik in onderstaand betoog niet echt verder in.

    Instorten Russisch financieel systeem zorgde voor veel ellende in Rusland:
    Ja, het instorten van de roebel zal heel veel ellende veroorzaakt hebben in Rusland, naast dat m.i. de Russische samenleving toen al wat meer geïndividualiseerd aan het raken was en dat er bij velen sprake was van een verlammende ‘identiteitscrisis’ die menigeen als het ware apathisch maakte gepaard gaande met extra alcoholmisbruik.
    En toch heb ik het sterke vermoeden dat in Rusland, zeker in plattelandsgemeenten, er toen nog een relatief sterke vorm van gemeenschapszin was, een vorm van gemeenschapszin waarin geld nog niet zo sterk een doel op zich was geworden, maar slecht een hulpmiddel. Dat genoeg ook genoeg kon zijn.
    Ik heb wel eens filmpjes over het Russische platteland gezien dat wanneer je als burger in een dorpsgemeenschap wat eten nodig had, de gedachte niet was van “oh ik heb x munteenheden (een bepaald geldbedrag) nodig om aan eten te geraken”, maar meer van “even familie of een buur bezoeken of er (eventueel in ruil voor wat gezelligheid of een helpende hand) voedsel uit hun akkertje te verkrijgen is”, of desnoods ruilen voor iets wat je kan missen (dat kan ook geld zijn). Zelfs ook bij mensen die men minder goed kende.
    Dat de mensen figuurlijk gesproken nog wat dichter bij elkaar stonden en misschien genoeg nog genoeg was.
    Dat men relatief gezien wat dichter bij de werkelijke wereld stond (wat meer bewust was van de werkelijke wereld van o.a. voedsel en energie) dan bij menig inwoner in de verwesterde wereld nu het geval is. Dat men belangrijke zaken zoals voedsel en energie gemeenschappelijk deelde zonder daar direct geld voor te willen.

    Gemeenschapszin:
    Het antwoord op de vraag waarom het zo ver kan komen dat wanneer het financieel economisch stelsel instort een samenleving in meer of mindere mate in chaos vervalt, heeft volgens mij veel van doen met de mate van gemeenschapszin en hoe groot de rol van geld (hoe dominant geld) in een samenleving is.
    In een sterk geïndividualiseerde samenleving waarin geld cruciaal is om bijvoorbeeld allerlei zaken te organiseren, te produceren en te kopen, of met andere woorden dat wanneer in een maatschappij zowat alles ‘geregeld’ wordt met behulp van geld, zal een ineenstorting van het financieel economisch stelsel een enorme ramp betekenen.
    We zijn van kinds af aan cru gezegd ‘geconditioneerd’ om alles in geld uit te drukken, alsof het een natuurwet zou zijn.
    Door het kijken door een ‘geldbril’ wordt getracht een beeld te vormen van de werkelijke economie (de tastbare wereld van goederen en diensten). Maar naar mijn bescheiden mening is het in termen van ‘alleen’ geld vrijwel onmogelijk om een goed beeld van de tastbare economie, laat staan van de werkelijke wereld te verkrijgen.
    Als geld een doel op zich is geworden en er is te weinig gemeenschapszin (waardoor er zonder geld te weinig spontaan georganiseerd zal worden) dan zal bij het instorten van een munt (het financiële systeem) de chaos en ellende extra groot zijn.

    Geld als doel en geld is ons de baas geworden:
    Doordat m.i. geld heel erg een doel op zich is geworden en de maat aller dingen, is zonder het te beseffen geld ons als het ware de baas geworden in plaats dat wij baas zijn over geld.
    Geld waarmee men vaak ‘denkt’ de werkelijke waarde van allerlei zaken uit te (kunnen) drukken.
    Digitale nummers als virtueel middel om de waarde van een werkelijke grondstof, dienst of product uit te drukken.
    De vraag is of het überhaupt mogelijk is om alle werkelijke ‘zaken’ in geld uit te drukken, maar dat terzijde.
    Het zit m.i. vooral tussen de oren. We zijn m.i. van kinds af aan vertrouwd geraakt met een hele specifieke manier van kijken naar hoe dingen vorm gegeven kunnen worden en wel met behulp van geld.
    Denk bijvoorbeeld aan winstmaximalisatie, de korte termijn gerichtheid op winst.
    Het ‘opkopen’ van steeds meer bezit door corporaties, financiële instituten en rijke individuen of groeperingen.
    Dat door allerlei financiële constructies en wetgeving het weinige bezit dat armere mensen nog bezitten, steeds minder waard wordt of lastiger onderhoudbaar (betaalbaar) wordt en steeds meer opgeslokt wordt door grotere vissen.

    Om het korter te formuleren: Dat geld m.i. steeds meer verworden is tot een doel op zich, waarbij de relatie met de werkelijke economie (tastbare wereld van goederen en diensten) steeds verder te zoeken is. Dat zeker in een welvarende maatschappij waarin dankzij de grotere materiële rijkdom (meer voorzieningen) het veel gemakkelijker is een onafhankelijk leven te leiden. In een in materieel opzicht welvarende samenleving met goede voorzieningen is een sterke gemeenschapszin niet echt noodzakelijk om te kunnen overleven.

    Cru uitgedrukt levert in een ‘in materieel opzicht’ welvarende samenleving het motto ‘ieder voor zich met een collectieve gerichtheid op economische groei’ niet veel pijn op.
    Op zich niets mis met laatstgenoemde motto ware het niet dat in een eindige wereld (een wereld met grenzen aan de groei) de uiteindelijke afrekening wel eens heel groot kan gaan zijn, voor zowel arm als rijk. De rijken hebben extra veel te verliezen.

    Op schuld gebaseerd en van economische groei afhankelijk financieel economisch stelsel:
    En dat, in verband met ons m.i. sterk op schuld gebaseerd en van groei afhankelijk gemaakt financieel economisch stelsel, met behulp van in feite grotendeels uit het niets gecreëerd geld’ (of anders verwoord soort van geleend geld) op geforceerde wijze getracht wordt ook de werkelijke economie van goederen en diensten te verhogen, draagt volgens allerlei economen bij aan een groeiende mismatch tussen de virtuele economie en de werkelijke economie.
    Dat door mede door de mismatch ook allerlei financieel economische verbanden steeds meer ondoorzichtig worden. Zeker ook het belang van ‘betaalbare’ energie en grondstoffen en
    geëxternaliseerde kosten waarvoor geen prijskaartjes bestaan.

    Oneindige versus eindige wereld:
    Als we in een oneindige grondstoffenwereld en oneindige energie wereld zouden leven en daarnaast de beschikking zouden hebben over oneindige leefruimte en een robuust milieu in breedste zin van het woord, was ‘geld als doel op zich’ en het geforceerd streven naar meer en meer volgens mij geen probleem. Dan was een oneindig grote schuldenberg misschien ook niet zo’n probleem.
    Maar, om mezelf te herhalen, we leven m.i. niet in een oneindige wereld, maar leven in een eindige grondstoffen en drinkwater wereld, in een praktisch gezien eindige energie wereld en in een wereld met beperkte ecologische ‘draag- en veerkracht’.

    Neoliberaal kapitalisme:
    En wat het m.i. allemaal nog erger maakt is dat zeker ook in een neoliberaal (en ook neoconservatief) kapitalistisch systeem een relatief kleine groep mensen heel gemakkelijk steeds meer bezit kunnen (en ook daadwerkelijk) opkopen, wat uiteindelijk ten koste gaat van andere mensen. Bezit (in handen van een kleine groep) waarvan andere mensen (vooral armere) afhankelijk zijn om te te kunnen overleven (bijvoorbeeld wonen). Dat armere mensen die afhankelijk zijn van het bezit van anderen als het ware in den eeuwigheid er voor moeten ‘betalen’ (in de vorm van arbeid, in de vorm van een schuldenlast) om in materieel opzicht een niet al te armoedig bestaan te hoeven leiden.
    Dat in laatstgenoemde geval eigenlijk al meer sprake is van soort van feodale maatschappij of een soort van corporatisme i.p.v. een sociale en ‘echt’ democratische samenleving.
    De kans op laatstgenoemde (feodalisme/corporatisme) is extra groot in een samenleving waarin collectieve voorzieningen meer en meer geprivatiseerd worden.

    Het hebben van weinig bezit, het leiden van een in materieel opzicht armoedig leven waarin nog wel aan basale levensvoorwaarden voldaan kan worden is in mijn ogen nog niet het allerergste. Maar wanneer men daarnaast ook nog gedwongen wordt om soms flink wat arbeid te moeten verrichten voor weinig geld en dagelijks de ‘schuldendruk’ voelt en iedere dag genoeg geld moet zien te vergaren om te overleven, maakt het leven extra zwaar.
    Ik vermoed dat een groot deel van de rijken dat zich moeilijk kunnen voorstellen, laat staan dat hun het iets interesseert, laat staan het de armere gegund wordt. En armoede is tot op zekere hoogte
    relatief. In een rijke omgeving zal men zich met een bepaald bezit arm kunnen voelen en met hetzelfde bezit in een arme omgeving rijk.

    Samenleving welke haar eigen kinderen uiteindelijk verteerd:
    Als een samenleving niet in staat is om grenzen aan de groei te stellen (in de zin van genoeg is genoeg), niet in staat is grote verschillen tussen arm en rijk te beperken, niet in staat is alle mensen te voorzien in basale levensbehoeften zonder ze in bijvoorbeeld te veel in de schulden te drukken, milieu als een verzameling dingen zien en heel veel kosten externaliseren, dan is het misschien niet vreemd dat in een eindige wereld zo’n samenleving uiteindelijk haar eigen kinderen verteerd of met andere woorden door haar aard en gerichtheid zichzelf de nek om draait.

    Arm en rijk:
    Ook in relatief rijke landen hebben mensen die over voldoende geld beschikken naar mijn idee vaak geen flauw benul hoeveel stress een noemenswaardig deel van de samenleving ervaart om aan alle financiële verplichtingen te kunnen voldoen, ook al doen die mensen geen gekke dingen.
    Rijke mensen vinden het allemaal wel prima zo vermoed ik vaak, die zien het huidige stelsel als het ware het liefst als een natuurwet. Wat gechargeerd gesteld, maar toch.
    Ik kan me wel voorstellen dat vooral mensen die over flink wat geld beschikken en daarnaast flink wat eigen bezit hebben en samenhangend daarmee vaak ook over extra macht hebben in een samenleving, het allemaal wel prima vinden dat geld allesbepalend is voor de economie en samenleving, ook al is er enorme mismatch tussen enerzijds ‘de waarde uitgedrukt in geld’ en anderzijds ‘de werkelijke waarde van een heleboel zaken, van water en voedsel tot luxe huizen en auto’s’.
    Of met andere woorden dat het m.i. aannemelijk is dat er een flinke mismatch is tussen de virtuele economie en de werkelijke economie, of met andere woorden een flinke mismatch tussen de waarde van een zaak uitgedrukt in geld en de werkelijke waarde van een zaak (het werkelijke belang van een bepaald zaak (lees: grondstof, brandstof, gefabriceerde product, een verleende dienst…noem maar op)).

    Bereiken van grenzen aan de groei als trigger van financiële chaos:
    En in een eindige wereld, wanneer cruciale grenzen aan de groei uiteindelijk bereikt worden, zal blijken dat de waarde die men met behulp van geld aan een heleboel zaken toekent helemaal niet in verhouding staan met het werkelijke belang van deze zaken.

    Ik moet het nog eens nalezen, maar als ik me niet vergis gaf ene Tim Morgan (een econoom) als voorbeeld het optreden van structurele (fysieke) tekorten aan olie waardoor olieprijzen ineens de pan uitrijzen als voorbeeld van een trigger waardoor de virtuele waardebepaling van de werkelijk economie op losse schroeven komt te staan. Dat dan duidelijk wordt dat de werkelijke waarde van veel zaken in relatie tot andere zaken flink overschat zijn en de werkelijke waarde van andere zaken in relatie tot andere zaken totaal onderschat.
    Dat de mismatch tussen de virtuele economie en de werkelijke economie ineens overduidelijk wordt in de zin dat de mismatch flinke gevolgen heeft voor alle bestaande financiële transacties, de waardebepaling van vastgoed, van allerlei spullen en diensten. Noem maar op. Eigenlijk de waardebepaling van alles.
    Dat wat eerst als relatief goedkoop gezien werd, ineens als haast oneindig duur gezien wordt. Dat er vanwege laatstgenoemde schokgolven door het financieel economisch systeem plaatsvinden met totale chaos als gevolg. De handel kan er door stilvallen. Bijvoorbeeld dat bij een tekort aan olie men ineens beseft dat olie cruciaal is voor een heleboel economische activiteiten en olie niet oneindig voorhanden is, dat heleboel economische activiteiten vrijwel alleen met
    behulp van olie gerealiseerd (uitgevoerd) kunnen worden.

    Financieel economisch monster:
    We hebben naar mijn bescheiden mening een financieel economisch monster gecreëerd dat als het ware een eigen leven is gaan leiden. Een monster dat mede tot stand kon komen door de (impliciete) gedachte dat we in een oneindige groeiwereld leven. Dat geld op basis wat ik zoal gelezen heb totaal geen afspiegeling meer is van de werkelijke wereld, werkelijke economie.

    Een monster dat met middelen in leven gehouden wordt welke in feite geleid hebben tot het ontstaan van het monster.
    Dat hoe langer en geforceerder men tracht het monster in leven te houden des te harder uiteindelijk de klap van zijn dood zal zijn.

    In onze grondstoffen arme, brandstoffen arme en m.i. sterk geïndividualiseerde samenleving zal de ineenstorting van het financieel economisch stelsel niet alleen de armen maar m.i. ook de rijken flink gaan treffen. Het is natuurlijk afwachten wat de toekomst werkelijk gaat brengen.
    Einde van mijn gechargeerde verhaal. Heb nog genoeg voor een vervolg. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s