Hoe goedbedoelde beweegredenen bijdragen aan ‘averechts uitwerkende conflicten’.

More precisely, Human Rights Watch repeatedly focuses on political and civil rights while ignoring social and economic rights. As a result, it routinely judges nations throughout the world in a manner that furthers capitalist values and discredits governments seeking socialist alternatives.

Weer eens een enigszins gechargeerde brainstorm…
Alvorens stil te staan bij een artikel welke me aansprak, eerst het volgende:

Ik verbaas me er al vele jaren over waarom in de media sommige ‘dictators’ of in ieder geval autoritaire leiders als het ware van de ene op de andere dag (althans zo komt het bij mij over) in de media zodanig gedemoniseerd worden, dat een ‘groter’ deel van de bevolking een militair ingrijpen in, of flinke economische boycot van, het land dat geregeerd wordt door de gedemoniseerde dictator goedkeurt. Dat zo’n dictator ineens niet meer goed kan doen, terwijl in het verleden nauwelijks over wantoestanden in het land van de gedemoniseerde dictator gerept werd.

Op basis van wat ik heb gelezen zijn er wereldwijd nogal wat autoritaire of dictatoriale leiders die het (zeker vanuit een westers ‘humanitair’ perspectief) wat minder strikt nemen met de rechten van de mens, zeker als het om vrijheid van meningsuiting gaat. Als men het principe van ‘militair ingrijpen’ of ‘keiharde economische boycot’  bij dictators die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten consequent zou toepassen, dan gaat men het ook in de toekomst nog druk krijgen met het ‘kort door de bocht geformuleerd’ voeren van oorlog of toepassen van economische boycots (soms het ontzeggen van voldoende voedsel) van landen wereldwijd.

Mijn sterke vermoeden is dat bij vele van de militaire ingrepen door westerse mogendheden bij dictatoriale regiems vaak sterke economische en geostrategische motieven schuil gaan, bijvoorbeeld dat een dictator te weinig aan de leiband loopt van machtige groeperingen in het internationale krachtenveld.  Saudi-Arabië bijvoorbeeld zal mijns inziens door invloedrijke krachten in het politiek, economisch en strategisch internationaal gebeuren  niet zo snel gedemoniseerd worden, omdat dat land m.i. relatief goed aan de leiband loopt van machtige spelers in het internationale gebeuren. Of anders geformuleerd dat laatstgenoemde land geen noemenswaardige bedreiging vormt voor de financieel economische en geostrategische belangen van invloedrijke krachten wereldwijd. Het demoniseren komt bij mij (oppervlakkig gezien) nogal willekeurig over in de zin van “waarom veel negatieve media aandacht voor het ene land en niet voor het andere land?”.

Een artikel waarin stil gestaan wordt bij het snel demoniseren van bepaalde regimes

Een artikel welke me wel aanspreekt in verband met het te snel en teveel demoniseren van sommige regimes is het volgende: The Bias of Human Rights Watch.

Het artikel inspireerde me om dit blogartikel de titel “Hoe goed bedoelde beweegredenen bijdragen tot ‘averechts uitwerkende conflicten’ ” te geven.

De volgende quote uit het artikel is m.i. de kern ervan:

More precisely, Human Rights Watch repeatedly focuses on political and civil rights while ignoring social and economic rights. As a result, it routinely judges nations throughout the world in a manner that furthers capitalist values and discredits governments seeking socialist alternatives.

Dat volgens het artikel een NGO (niet-gouvernementele organisatie)  zoals bijvoorbeeld het HRW (Human Rights Watch) meer kijkt of mensen niet onderdrukt worden wat betreft het uiten van hun politieke overtuiging, dan dat het in de gaten houdt of een bepaald deel van de bevolking van een land niet teveel onder de armoede grens leeft en de mate waarin de bevolking toegang heeft tot allerlei sociale voorzieningen. Volgens het artikel zal kort door de bocht geformuleerd het HRW sneller ‘aan de bel trekken’ wanneer in een land mensen de mond gesnoerd worden in verband met allerlei vrijheden die politiek van aard zijn dan wanneer in een land mensen wel de vrijheid van keuze hebben, maar grote verschillen tussen arm en rijk gerechtvaardigd worden en allerlei sociale voorzieningen ontbreken.

Dat goedbedoelde motieven van NGO’s (niet-gouvernementele organisaties), zoals bijvoorbeeld het in het artikel aangehaalde HRW, vaak achter het karretje van allerlei machtige groeperingen gespannen wordt om minder nobele doeleinden te realiseren. Doeleinden die niet zozeer met mensenrechten van doen hebben, maar meer met economische en geostrategische machtsbelangen.

Samengevat is de kern van het aangehaalde artikel mijns inziens het volgende:

Dat de eenzijdige manier waarop het WHO mensenrechten definieert in feite bijdraagt aan het onnodig demoniseren van allerlei autoritaire regimes met een socialistische inslag, waardoor er sneller ergens militair ingegrepen wordt of op andere wijze (bijvoorbeeld via een harde economische boycot of het ineens ontzeggen van financiële steun) de situatie van de mensen in een ‘land met een fout regiem’  ook op de lange termijn er eerder flink op verslechterd dan dat het er op vooruitgaat. Het blijven m.i. vaak lastige keuzes.

Want naar mijn bescheiden menig bevorderen in een eindige wereld (gezien vanuit een ecologisch, energie en grondstoffen perspectief) veel van onze neoliberale ‘vrijheden’ ten eerste een behoorlijk agressieve en expansionistische economische machtspolitiek en ten tweede ook binnen een land een buitenproportionele toename in verschil tussen arm en rijk. Dat laatstgenoemde machtspolitiek in mijn ogen wereldwijd de agressieve economische competitie vergroot waardoor de kans op langdurige ellende veroorzakende conflicten toeneemt, omdat het vanuit een neoliberale opvatting volstrekt vanzelfsprekend is om mensen (bedrijven, landen) ‘vrij te laten’ in hun vaak behoorlijk agressief streven naar oneindige (materiële) rijkdom in een eindige wereld. Want om onze, in verhouding tot een groot deel van de rest van de wereld, extreme materiële rijkdom in stand te houden, zijn we sterk afhankelijk van grote hoeveelheden aan allerlei grondstoffen en brandstoffen uit de rest van de wereld. Om winstmaximalisatie te realiseren wordt hierbij in hoge mate gebruik en misbruik gemaakt van zo goedkope mogelijke arbeid. Vooral degenen die controle hebben over de geldstromen wereldwijd, beschikken over veel macht om als het ware ‘derden’ de kastanjes uit het vuur te laten halen’ om de rijkdom van een relatief kleine groep mensen in stand te houden. En naast het gebruik en misbruik maken van goedkope menselijke arbeid wordt er m.i. ook naar gestreefd om steeds meer arbeid via ‘machines/ kunstmatige intelligentie/ robots te realiseren, waarbij de winsten ten dienste staan van een relatief kleine groep mensen. Volgens mij wordt door een invloedrijke groep aan erg rijke mensen doelbewust een beleid ondersteund waarin een groot deel van de mensheid via bijvoorbeeld de media wordt verlekkerd met allerlei producten en diensten en ook dat er doelbewust zoveel mogelijk mensen in de schulden gedrukt om ze in het gareel te houden. Dat vooral ook de vrijheid in economisch handelen bij dat alles gepropageerd wordt.
Wat heeft men trouwens aan al die vrijheden in economisch handelen wanneer men amper in staat is om in basaal levensonderhoud te voorzien en dat nog eens in een samenleving waarin armoede en rijkdom opgevat wordt als iets wat aan jezelf ligt. Een doorgeslagen materialistisch ingestelde ‘zelfredzaamheidsmaatschappij’ onder het mom van een participatie maatschappij.

Het benadrukken van als het ware ‘oneindige economische vrijheden’ in een eindige wereld draagt m.i. bij aan een ‘internationale machtspolitiek’ waarbij met behulp van militaire middelen of een verdeel en heers politiek wordt getracht zoveel mogelijk toegang te verkrijgen tot of controle uit te oefenen over allerlei belangrijke mineralen en fossiele brandstoffen. De invloedssfeer van andere landen wordt doelbewust beperkt. Een machtspolitiek die gericht is om een directe dreiging te kunnen uitoefen op grote ideologische (of economische) vijanden, noem maar op, die de economische en geostrategische belangen dreigen te ondermijnen.

In een eindige wereld lijkt me een socialistisch bewind, welke niet al te autoritair is ingesteld en waarin ‘genoeg genoeg is’, een betere optie dan een soort van neoliberale naar oneindige rijkdom strevende samenleving, waarin  grote verschillen tussen arm en rijk gerechtvaardigd worden onder het mom van ‘neoliberale’ vrijheden. Neoliberale vrijheden die vooral van doen hebben met het streven naar meer en meer ten koste van de wereld als geheel en haar toekomstige generaties, een visie waarin ‘genoeg is genoeg’ als het ware vloeken in de kerk is. Misschien is een socialistische regiem waarin de verschillen tussen arm en rijk zoveel mogelijk beperkt worden, waar waarschijnlijk de mensen gemiddeld minder rijk zullen zijn, maar waar de mensen wel toegang hebben tot allerlei collectieve voorzieningen en waarin van extreme armoede minder sprake is, een betere keuze dan een op economisch groei gerichte neoliberale samenleving. Dat het in een socialistische samenleving het makkelijker is om ‘een genoeg is genoeg’ mentaliteit te bewerkstelligen en daardoor ook wat minder competitief en meer duurzaam karakter kan verkrijgen. Dat in een eindige wereld  ‘basaal’ en meer duurzaam welzijn naar mijn idee mensen meer relaxed en uiteindelijk ook gelukkiger maakt dan een samenleving waarin de nadruk ligt op meer en meer  materiële welvaart (meer economische groei) met bijbehorende toename in verschillen tussen arm en rijk.
Als in een woonbuurt bijvoorbeeld Suus en Bob (namen zijn verzonnen) ineens hun huis omtoveren in een luxere villa en Henk en Annet (namen zijn verzonnen) schaffen een tweede auto aan, dan lijkt me de kans groter dat een noemenswaardig deel in de rest van de woonbuurt ook naar een luxere villa of een tweede of zelfs derde auto gaan streven. Dat de relatieve rust die met ‘genoeg is genoeg’ gepaard ging al snel verdwijnt door de gedachte dat men gelukkiger zal zijn met meer en meer. Het kost flink wat energie en grondstoffen om bijvoorbeeld al die grote luxere huizen te bouwen, denk bijvoorbeeld alleen al aan al het cement. Of een tweede of zelfs derde auto en dan heb ik het nog niet eens over al die andere spullen die met de regelmatig van de klok gekocht en weggegooid worden. Wel braaf spaarlampen kopen en afval scheiden (wat helemaal niet verkeerd is), maar ondertussen wel groot luxe huis, tweede auto of luxe vliegvakanties nastreven, want de vrijheid van meer en meer is ook in een eindige wereld een vanzelfsprekend recht toch?

Ieder regiem dat niet aan de leiband loopt staat al snel in een kwaad daglicht. Iedere redenen zal naar voren gehaald worden om een dergelijk regiem weer aan de leiband te krijgen.
Of anders geformuleerd dat NGO’s zoals bijvoorbeeld het HRW, zonder er misschien direct bewust van te zijn, vanwege haar specifieke definitie van mensenrechten in feite de macht van het grote geld ondersteunen. Dat als het ware door hun manier van kijken alles wat qua regiem autoritair overkomt, in de ogen van het hierboven aangehaalde artikel (en ook in mijn ogen) al snel te negatief zal beoordelen, terwijl wanneer men door een andere bril naar mensenrechten zou kijken sommige autoritaire regimes er qua beoordeling veel minder slecht vanaf zouden komen dan nu het geval is.

Advertenties

Over paradoxnl

Man, 53 jaar, Nederland.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Hoe goedbedoelde beweegredenen bijdragen aan ‘averechts uitwerkende conflicten’.

  1. gerard d'Olivat zegt:

    Interessant probleem.Ik denk niet dat je alle NGO’s over één kam kan scheren. Voor Artsen zonder Grenzen en Amnesty heb ik wel bewondering voor anderen zoals Geenpeace en andere milieuclubs bv een stuk minder.
    De lijst is trouwens eindeloos tot ‘Citizen observers’ aan toe die gesubsidieerd door de EU de hele wereld afreizen om ‘verkiezingen’ te beoordelen enz. enz. En maar rapporteren voor allerlei blaadjes en commissies die er vervolgens ook weer niks mee doen.
    Het ‘Ploumen/OVSE’ circus zo gezegd.
    Allemaal aanhangsels van VN of EU organisaties die aan de subsidiekranen draaien.
    Ik heb er regelmatig mee te maken gehad,omdat ze vaak centra van informatie en kennis zijn. In Afrika werden/worden ze altijd TWG’s genoemd. Third World Groupies.
    In milieuland tref ik eigenlijk een zelfde soort groen duurzaamheids ‘groupie’ bewustzijn aan
    Die benaming geeft het dilemma al aan.
    Ze hangen een beetje rond zo tussen die ‘zwartjes’ cq ‘windmolens’ en zijn overtuigde ‘gutmenschen’ die een veelal westers/wereldreddende geïnspireerde boodschap hebben.
    De ervaring is toch wel dat ze wel erg en vaak hun oor laten hangen naar wat als politiek ‘correct’ wordt ervaren in het thuisland, waar ze vaak toch min of meer afhankelijk van zijn.
    Rusland/Poetin beschouwt ze als regelrechte infiltranten en heeft ze monddood gemaakt.

    Ik weet niet of je wel eens van het begrip Quango hebt gehoord….even een citaat uit wiki…

    …..Zo heeft Frank Ankersmit het begrip Quangocratie (bestuursvorm middels QUAsi-autonome NGO’s) geïntroduceerd, om daarmee de materiële afhankelijkheid en ook de betrekkelijkheid van de politieke onafhankelijkheid van NGO’s te benoemen. Deze vormen volgens Ankersmit een snel groeiende bureaucratische laag van semi-ambtenaren in de politieke samenleving, die door niemand meer wordt gecontroleerd, behalve door ambtenaren van ministeries en door zelf benoemde Raden van Toezicht. Een aantal tegenwoordige NGO’s waren van oorsprong democratische verenigingen en bewegingen, maar hebben om NGO te kunnen worden ingrijpende structuurwijzigingen moeten ondergaan, waarbij hun besturen en leden op afstand werden gezet, omdat het die aan deskundigheid zou ontbreken……

    Allemaal geinstitutionaliseerd en daarmee tegelijk ook wel kwetsbaar voor subsidiestromen en baantjes. IK heb verschillende vrienden die hun hele beroepscarrière hebben ‘gesleten’ in dat circuit en nu gepensioneerd en wel rondlopen.
    In het begin zag het er allemaal dynamisch uit, maar dat veranderde snel in een soort gezapigheid en hopen op ‘rampachtige gebeurtenissen’ die de kussens weer eens wat kon opschudden in hun burele. Als je het over ‘falsefags’ hebt, nou er zijn er een groot aantal door hen bedacht of tenminste opgeklopt.
    Uit het door jou gelinked stuk over Venezuela vind ik eigenlijk het aardigste gedeelte waarin er verwezen wordt naar de gebrekkige zorgmaatschappij die de VS zelf is. Laat ze daar/ thuis eens gaan kijken…. is de boodschap.

    Goed idee lijkt me opheffen het gros….wat heb ik aan een waarnemer die voor mij op kosten van de zaak gaat ‘kijken’ of in drie Armeense regio’s de verkiezingen wel naar behoren verlopen.
    Wat ongetwijfeld klopt is dat ‘we’ naar willekeur onze dictators koesteren dan wel afschaffen, met Saddam, Khadaffi en Poroshenko en Orban wel als meest lichtende voorbeelden.

  2. paradoxnl zegt:

    Gerard, bedankt voor hoe jij kijkt tegen o.a. het NGO gebeuren.

    Wat betreft subsidies…op zich ben ik niet tegen subsidies, alleen hoop ik wel dat met behulp van subsidies zaken opgepakt worden die in mijn ogen in de toekomst wel eens nuttig kunnen gaan uitpakken. Zaken die anders waarschijnlijk nooit opgepakt zullen worden (door bijvoorbeeld het bedrijfsleven), omdat er op korte termijn niet genoeg geld mee valt te verdienen.

    Ik heb trouwens ook weinig waardering voor bedrijven die vanuit financieel oogpunt ‘wel hun eigen broek op kunnen houden‘, maar dat op een manier doen die m.i. ten koste gaan van het groter geheel en toekomstige generaties. De maatschappij als geheel laat toe dat er een heleboel bedrijven zijn die op een niet duurzame wijze flink wat geld verdienen aan zaken die in een eindige wereld alleen maar tot onnodige uitputting en soms ook onnodige vervuiling leiden, gewoon omdat nogal wat mensen nu eenmaal van flink wat luxe houden en daardoor m.i. de vraag naar een heleboel rommel of rommeldiensten in stand houden, als was het in sommige gevallen alleen al voor sociale status.
    Ik ben vooral ‘tegen’ in mijn ogen verregaande ‘niet duurzame’ zelfverrijking van met name globaal opererende multinationals. In een oneindige wereld zou m.i. het laatstgenoemde wel kunnen bijdragen aan het rijker maken van een samenleving, want in een oneindige wereld is er als het ware geen sprake van niet duurzame economische activiteiten of dan gaat het volgende op ‘baat het niet dan schaad het niet’.

    Ik heb bijvoorbeeld wel waardering voor (kleinere en ook grotere) bedrijven die trachten op een meer duurzame wijze gedegen spullen te produceren of gedegen diensten te verlenen, maar zulke bedrijven hebben het meestal niet zo gemakkelijk in een maatschappij waar m.i. niet duurzame economische groei het hoogste doel lijkt te zijn. Waarin vooral in financiële termen naar allerlei zaken gekeken wordt, zonder zich af te vragen (zonder rekening te houden) of die positieve financiële bijdrage uiteindelijk wel een echte positieve bijdrage levert aan de huidige en toekomstige ‘tastbare’ wereld.

    Maar ja, het zit vooral tussen de oren en een maatschappij krijgt vaak waar het om vraagt (namelijk een heleboel rommel, niet duurzame uitputtende economische activiteiten).
    Mijn idee is dat ‘de maatschappij’ zodanig geconditioneerd is dat ze niet anders meer dan in termen van geld naar allerlei zaken kan kijken, want als een onderneming of organisatie zelf geen geld genereert en geheel of deels van subsidies leeft wordt dat al snel behoorlijk negatief beoordeeld, ook al is er een gerede kans dat de langere termijn bijdrage ervan uiteindelijk veel nuttiger zal zijn dan de bijdrage van bedrijven die wel hun broek kunnen ophouden.

    Het is wel zo dat ook in mijn ogen flink wat subsidies gegeven worden (althans als ik allerlei verhalen op internet mag geloven) aan organisaties die er in feite niets wezenlijks mee doen, of althans heel weinig, maar waar de medewerkers wel flinke salarissen ontvangen en daardoor in staat zijn in materiële zin een luxe leven te leiden en daardoor in feite op een niet duurzame wijze flink bijdragen aan de uitputting van de aarde. In die kritiek kan ik me wel vinden.
    Anderzijds ben ik behoorlijk beschouwelijk van aard en kan ik me moeilijk echt boos maken over allerlei zaken, maar vind het gewoon interessant omdat het me simpelweg interesseert, ook al doe ik er zelf verder weinig mee. Wil niet zeggen dat ik me regelmatig stoor aan mensen die kritiek hebben of allerlei mensen of gebeurtenissen welke in mijn ogen helemaal niet terecht is, dat die kritiek naar mijn bescheiden mening getuigd van een nogal beperkte visie.
    Ergens ben ik misschien ook wel een rare, omdat bijvoorbeeld auto’s of luxe huizen me weinig interesseren. Het verbaast me tot op zekere hoogte nog steeds dat mensen helemaal warm lopen als ze een luxe huis aanschouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s