Schalieindustrie VS onhoudbaar, olieprijs zal verder stijgen en prognose Dennis Coyne over Amerikaanse schalie olie productie

In onderstaande video heeft Hans de Geus het over vrij vertaald het ‘red queen syndroom’ en de hoge kosten bij de Amerikaanse schalie olieproductie:

En een grafiek met prognose Amerikaanse schalie olieproductie uit de hand van Dennis Coyne:

Als bovenstaande prognose bewaarheid gaat worden, zal al vanaf grofweg het jaar 2021 de stijging van de Amerikaanse schalie olieproductie flink gaan stagneren. Misschien dat ook op de korte termijn de Amerikaanse schalie olie productie tijdelijk zal stagneren vanwege logistieke bottlenecks.

Bijna tot slot nog een video waar ik toevallig tegen aanliep: Hans de Geus over dat werknemers en vooral ook mensen aan de onderkant van de samenleving zich steeds meer flexibel ‘moeten’ opstellen om ‘gechargeerd gesteld’ aan de wensen van diverse werkgevers te kunnen voldoen.
Dat idee (steeds meer flexibel opstellen) heb ik dus ook en dacht hierbij aan de participatie maatschappij die in mijn ogen eigenlijk veel meer een zelfredzaamheidsmaatschappij inhoud:

En tot slot nog een video dat mijns inziens vooral over het herverdelingsvraagstuk gaat.
Het herverdelingsvraagstuk zal naar mijn idee [vanwege een mede al op relatief korte termijn optredende flinke stagnering en zelfs daling van het aanbod van belangrijke energiesoorten (met name olie)] des te belangrijker gaan worden.
Gechargeerd gesteld twee uitersten: – Of- een flinke tweedeling in de maatschappij – of- een flink minder groot verschil in rijkdom, maar gemiddeld wel een stuk armer, maar geen echt extreme armoede, prioriteit bij betaalbaar houden van levensnoodzakelijke diensten en producten en daardoor minder snel te hoge schuldenlast bij lage inkomens. Als men bijvoorbeeld een laag inkomen heeft kan slechts een beetje schuld al heel veel stress opleveren.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Hans Stegeman: Nederland is een rijk en gelukkig maar asociaal landje

Het gearceerde stuk tekst dat helemaal onderin dit blogartikel is terug te vinden is geplukt uit een artikel welke afkomstig is uit de hand van Hans Stegeman. Ik kan het stuk wel waarderen.

Link naar artikel:
https://www.rtlz.nl/opinie/column/hans-stegeman/nederland-is-een-rijk-en-gelukkig-maar-asociaal-landje

Altijd goed dat ook (naar ik aanneem goed betaalde) economen erop wijzen dat we vanuit een ecologisch perspectief op te grote voet leven en dat bbp niet één op één gelijk staat aan welzijn en geluk. Van binnenuit trachten een systeem te veranderen door behulp van voorlichting mensen meer bewust te maken van schaduwzijden van ‘onze’ huidige levenswijze lijkt me niet verkeerd, zeker als het mensen betreft die bijvoorbeeld vanwege hun maatschappelijke status makkelijker extra invloed kunnen uitoefenen. Bewustwording is een belangrijke eerste stap. Als vervolgens de politiek er in gunstige zin door beïnvloed wordt is het nog een grotere stap.
Als je buiten het huidige systeem gaat staan, omdat je er niet goed in kan vinden, verandert er nooit (of minder snel) wat aan het systeem. Is m.i. ook vrijwel onmogelijk om geheel buiten een systeem te gaan leven waarvan men vrijwel volledig afhankelijk is gemaakt, maar dat ter zijde.

Intermezzo: Zonder commentaar mijnerzijds een filmpje (aanrader) over bbp…

Einde intermezzo.

Zelf zou ik in het verhaal van Hans Stegeman (zie schuingedrukte tekst helemaal onderin dit blogartikel) nog een stap verder gaan door expliciet te stellen dat er ook grenzen aan de groei zijn wat betreft energie- en grondstoffen verbruik. Dat er niet alleen sprake is van ecologische schade/ milieu schade in bredere zin van het woord, maar dat er uiteindelijk ook keiharde grenzen zijn aan het kunnen beschikken over bruikbare grondstoffen en energie.
Dat we ons in termen van geld, bijvoorbeeld geld belegd voor toekomstig gebruik, gelet op potentiële toekomstige tekorten aan energie en vitale grondstoffen vaak rijker rekenen dan we werkelijk zijn.
Er zijn, simpel gesteld, enorme geldbedragen uitgeleend aan allerlei projecten waarvan men hoopt dat het uitgeleende geld uiteindelijk in de loop van de toekomst tastbare goederen of diensten zal gaan opleveren die minimaal overeenkomt met de waarde van de lening zelf. Of bijvoorbeeld dat ook met gespaard geld (of geld belegd in pensioenfondsen) in de loop van de toekomst de beoogde tastbare diensten en goederen gekocht kunnen worden.
Als in de toekomst blijkt dat het aanbod van grondstoffen en energie onvoldoende zal zijn om bijvoorbeeld met het gespaarde of belegde geld het nu beoogde redelijk luxe toekomstige leven te kunnen leven, dan heb je aan dat geld in materieel opzicht veel minder dan waar men nu van uitgaat. Het structureel stimuleren van economische expansie [persoonlijk geloof ik niet in oneindige duurzame economische groei], lijkt me een gevaarlijke en ook doodlopende weg. Duurzame economische activiteiten laten profileren boven niet duurzame economische activiteiten is natuurlijk wel aanbevelenswaardig.

In een sociaal ingestelde samenleving (solidaire samenleving) lijkt me onderstaande van toepassing:

Objects don’t care where oil comes from for obvious reasons, but those who pay do. That’s because the deeper or dirtier the oil, the more processing needed, and that means higher costs. If costs are too high, then some goods and services are sacrificed for those that are needed more, and that affects economies that require increasing sales of goods and services.

Given that, the best-case scenario will involve every society returning to basic needs until the global population levels off. That’s best-case because it assumes that the effects of environmental damage plus global warming will be minimized, that the global population won’t rise further, that everyone (that means including the rich) will easily agree to much simpler lives (e.g., no more Internet, cars, etc.), that all military forces will stand down, etc.

Namelijk dat wanneer de kosten van bijvoorbeeld energie of grondstoffen te hoog worden, dat dan eerst goederen en diensten die niet van doen hebben met noodzakelijk levensonderhoud, opgeofferd worden voor goederen en diensten die wel nodig zijn voor meer levensnoodzakelijke goederen en diensten. En laatstgenoemde is lastig vorm te geven in huidig stelsel, omdat de rijken rijk genoeg zijn om naast levensnoodzakelijke goederen en diensten ook gebruik te kunnen blijven maken van luxe goederen en diensten. Dat vanwege laatstgenoemde arme mensen het extra lastig gemaakt wordt om te kunnen beschikken over levensnoodzakelijke goederen en diensten, omdat noemenswaardige hoeveelheden aan kostbare energie en grondstoffen verspilt worden aan de luxe behoeften van een rijke bovenlaag in de samenleving.

Hieronder een kopie van de tekst uit de hand van Hans Stegeman…om bewustzijn ten aanzien wat bbp inhoudt te vergroten. Hans weet het veel beter te verwoorden dan waar ik toe in staat ben:

Nederland is een rijk en gelukkig, maar asociaal landje

Vorige week kwamen onze nationale statistiekenproducenten met de langverwachte ‘Monitor brede welvaart’.

Het journaal opende ermee en Humberto Tan liet in zijn talkshow de mooie speech van Robert Kennedy zien over de gebreken van het begrip economische groei. CBS-hoofdeconoom Peter-Hein van Mulligen schoof aan om het rapport toe te lichten.

Precies vijftig jaar na de speech van Kennedy wordt bredere welvaart in Nederland voor het eerst in een praatprogramma bediscussieerd. Een grote doorbraak.

En uit de monitor blijkt: met Nederland gaat het heel goed. Alleen wel ten koste van toekomstige generaties en het buitenland. Want eigenlijk is de conclusie: we zijn rijk, relatief gelukkig maar vooral ontzettend asociaal. Dit laatste staat er helaas niet zo hard in als zou moeten.

Een berg statistieken mooi weergegeven

Economische groei meet geen welvaart, daar zijn de meeste weldenkende mensen het wel over eens. Zie ook dit filmpje.

Alle beperkingen van economische groei zijn bekend, maar toch wordt deze indicator nog steeds vaak gebruikt om te beoordelen hoe ‘goed’ het gaat met een land. Vandaar het pleidooi om de brede welvaart te gaan meten.

Brede welvaart is een containerbegrip. Zoveel mogelijk aspecten van kwaliteit van leven op dit moment, voor toekomstige generaties en elders op de wereld worden hierin meegenomen volgens een gestandaardiseerde methodiek.

Het CBS presenteert dit in hun monitor, voor het overgrote deel op basis van al eerder gepubliceerde cijfers. Door ze systematisch naast elkaar te zetten, trends te duiden en te vergelijken met andere landen ontstaat wel een totaalbeeld van de welvaart. Dat is de belangrijkste toegevoegde waarde van dit rapport.

Met ons gaat het over het algemeen goed…

En om met het goede nieuws te beginnen: met ons gaat het goed. Eigenlijk heel erg goed. Op heel veel indicatoren, zoals materiële welvaart, tevredenheid en vertrouwen in instituties scoort Nederland in de top van Europa en is er ook vaak sprake van vooruitgang.

Daar waar het nu knelt heeft dat een directe relatie met onze behoefte om te veel te eten (overgewicht), te veel te willen werken (gebrek aan vrije tijd) en te veel economische activiteit in een klein landje (minder natuurgebied). Dus ook daar kunnen we best wat aan doen.
Dit betekent niet dat iedereen gelukkig is, maar uit de monitor blijkt dat de verschillen tussen diverse groepen –hoewel ze er zeker zijn – per saldo meevallen.

…maar met de wereld en onze toekomst beduidend minder

Zo, hebben wij het even goed, zeg. En voor een deel helpt dit ons in de toekomst ook: veel economisch kapitaal is een goede uitgangspositie voor de toekomst en met onze sociale verbanden zit het ook goed. Maar we gebruiken te veel natuurlijke hulpbronnen.

Met ons natuurlijk kapitaal gaat het dan ook niet goed. Dat beperkt de houdbaarheid van onze welvaart in de toekomst. Daarnaast parasiteren we op de rest van de wereld: we importeren materialen die we consumeren en exporteren externe effecten zoals de uitstoot van broeikasgassen.

Op langere termijn is dit niet houdbaar. Op de keper beschouwd zijn we gewoon asociaal bezig.

De vraag die niet echt wordt beantwoord

Het CBS constateert alleen maar. Het is niet aan statistici om beleid voor te schrijven. Daarvoor hebben we de politiek. Maar wat kan die nu met al die cijfers?

Daar zit volgens mij uiteindelijk de beperking van deze monitor. Het is te vrijblijvend. Bij economisch beleid is de boodschap helder: een hoger inkomen en meer werkgelegenheid zijn duidelijke richtpunten voor beleid.

Maar wat is de boodschap voor beleidsmakers hier? Het gaat goed, dus ga zo door? Of is dit onhoudbaar en moeten we, zo snel mogelijk ons welbevinden hier opofferen voor onze toekomst en welvaart elders op de wereld?

We leven op te grote voet

Dit staat er niet. Maar als we een beetje nadenken moet dat wel de logische consequentie zijn: we leven nu op te grote voet. We consumeren meer dan in de toekomst houdbaar is.

En daarom is het heel logisch dat we met zijn allen voor het klimaat moeten gaan betalen. Door onze huizen aan te passen, of de echte prijs van producten te betalen waarbij rekening is gehouden met vervuilende aspecten. Voor onze eigen toekomst.

Volgens mij is dat de echte boodschap van deze monitor. Helaas staat dat er nou net niet met zoveel woorden in…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

(Hoofd) olie analist Amrita Sen: In 2019 al flink olieproductie tekort en artikel over dreigende tekorten aan diesel

Eerst wordt in dit blogartikel aandacht besteed aan ene Amrita Sen. Op het eind van dit artikel aandacht voor dreigende flinke tekorten aan met name diesel vanaf het jaar 2020.
Het zijn niet alleen de ‘hardcore peakoilers’ die waarschuwen voor een flink olietekort op de korte termijn.
Ook in de ‘gangbare’ media wordt er door diverse olie analisten al een tijdje gewaarschuwd dat er op korte termijn al flinke olie vraagvernietiging [vanwege een door een olie aanbod tekort veroorzaakte flinke stijging van olieprijzen] zal gaan plaatsvinden.
Een voor mij erg interessant uit twee delen bestaand interview (video) met Amrita Sen is terug te vinden in onderstaande links:

Klik hier voor deel 1 van interview met Amrita Sen.

Klik hier voor deel 2 van interview met Amrita Sen.

Kort samengevat verwacht Amrita al in 2019 een flink olie aanbod tekort. Dat de effecten van de na het jaar 2014 opgetreden noemenswaardige daling van de investeringen in de wereldwijde oliewinning vanaf nu en zeker de komende jaren volop tot uiting zullen komen in een zeer krappe wereldwijde oliemarkt. Dat vraagvernietiging onvermijdelijk is.

Deel 1:
Klik hier voor deel 1 van interview met Amrita Sen.
Volgens Amrita zal olie export vanuit Iran vanwege de door de VS hervatte sancties op zijn minst een half miljoen vaten per dag gaan verminderen. Ze geeft daarbij aan waarom ze dat denkt.

Deel2 (voor mij extra interessant):
Klik hier voor deel 2 van interview met Amrita Sen.
Olieproductie Venezuela zal van nu tot eind van dit jaar nog met honderden duizenden vaten per dag gaan dalen.
De gevolgen van de vanaf eind 2014 noemenswaardig gedaalde investeringen in de oliewinning wereldwijd beginnen al vanaf nu en zeker vanaf het jaar 2019 een flinke rem uit te oefenen op de stijging van de wereldwijde olieproductie.
De olieproductie stijging in met name Brazilië is nu al flink onder de verwachtingen. Tegen de verwachtingen in is de Braziliaanse olieproductie al een tijdje niet meer aan het stijgen. Verder ook dat bijvoorbeeld de olieproductie in Noorwegen onder de eerdere verwachtingen is gebleven. De olieproductiedaling in Noorwegen zet gestaag door.
Door logistieke problemen in de Permian Basin (VS) zal tot diep in het jaar 2019 de stijging van de Amerikaanse olieproductie flink afgeremd worden.
Voor het jaar 2018 gaat Amrita nog uit van een stijging in de wereldwijde olieproductie van ongeveer 1,5 miljoen vaten per dag [Volgens mij en niet alleen mij is dat veel te optimistisch]. De vraagstijging zal daarbij ongeveer hetzelfde of iets hoger uitvallen dan de productiestijging.
Mede vanwege de logistieke problemen bij de oliewinning in de Permian Basin (VS) zal in het jaar 2019 de totale wereldwijde olieproductie stijging nog maar de helft van die van het jaar 2018 bedragen, dus grofweg zo’n 700 duizend of 800 duizend vaten per dag. De wereldwijde vraagstijging naar olie zal naar verwachting daar ruim boven zitten. Dus dat in 2019 naar verwachting de krapte op de wereldwijde oliemarkt nog flink zal toenemen!
Amrita heeft het over een onvermijdelijke vraagvernietiging (naar olie) die al binnen enkele jaren zal gaan plaatsvinden. Oorzaak is dat het olie aanbod niet meer kan voldoen aan de stijgende wereldwijde vraag naar olie. Dat de vraagvernietiging zoals ik haar beluister wel eens structureel van aard kan gaan zijn. Dat binnen enkele jaren de olieprijzen tijdelijk tot boven de 100 dollar per vat kunnen stijgen, maar door vraagvernietiging weer terug op een lager niveau zullen geraken, aldus Amrita.

Meest recente IEA maandrapportage:
Vandaag (16 mei 2018) weer een nieuw IEA maand rapport met daarin het volgende:

OECD commercial stocks declined counter-seasonally by 26.8 mb in March to 2 819 mb, their lowest level since March 2015 and 214 mb below year-ago levels. In the process, they fell 1 mb below the five-year average.

Dat gedurende de afgelopen maand maart de wereldwijde bovengrondse olievoorraden een daling vertoonden van maar liefst 26,8 miljoen vaten.
De bovengrondse olievoorraden bedroegen eind maart 2018 zo’n 2819 miljoen vaten. Dat is 214 miljoen vaten minder dan een jaar eerder.
De wereldwijde bovengrondse olievoorraden zijn daarmee weer terug op of zelfs iets onder het vijfjarig gemiddelde uitgekomen, aldus het IEA. Naar verwachting zullen zeker in de tweede helft van 2018 de wereldwijde bovengrondse olievoorraden nog verder gaan dalen.

En zonder commentaar mijnerzijds het volgende ‘IEA’ bericht:
Klik hier om bericht te lezen over dat wereldwijde vraag naar olie al afgeremd kan worden nu de brent olieprijs 80 dollar per vat begint te benaderen.

Vanaf grofweg 2020 grote tekorten aan diesel en ‘straaljager-brandstof’
Een voor mij interessant bericht over dreigende tekorten aan vooral diesel vanaf grofweg het jaar 2020. Klik hier voor het artikel.

Enkele quotes uit het artikel:

Brent crude oil will average $90 a barrel in 2020 as demand for middle distillates like diesel and jet fuel grows, Morgan Stanley says.
Stockpiles of distillates are nearing five-year lows and refineries are scrambling to satisfy growing consumption, the bank notes.

EN

“Over the next few years, we expect tightness in one particular product — middle distillate — to lead to strength in one particular liquid, crude oil, and especially those crudes that look like Brent,” Martijn Rats, Morgan Stanley’s global oil strategist, said in a research note on Tuesday.

EN

Meanwhile, most of the growth in global oil production is coming from natural gas liquids and condensates, a type of super light oil. That’s a problem because neither of those liquids are used to make middle distillates, Morgan Stanley says.

According to the bank’s estimates, global crude oil output would need to grow by 5.7 million barrels a day by 2020 to meet growing distillate consumption. Morgan Stanley does not think that’s possible.

Op allerlei forums, websites en in diverse andere artikelen is ook al gewezen op een dreigende tekort aan met name diesel.
Dat de wereldwijde olieproductiestijging vooral hele lichte olie en NGL’s betreft. NGL’s zijn geen ‘echte’ olie en bestaat uit een mengsel van ethaan, propaan, butaan en als ik me niet vergis ook nog pentaan. Een vat ruwe olie bevat (gemiddeld) per molecuul een hoger aantal koolstofatomen dan vijf.
Heel belangrijk: Het is niet alleen de totale hoeveelheid aan olie, maar vooral ook het type olie dat van belang is voor de wereldwijde brandstof voorziening. Een relatief hoog diesel en ‘straaljager-brandstof’ percentage wordt via raffinage vooral verkregen uit de zogenaamd middelzware ruwe olie. En laat nu vooral van laatstgenoemd type olie de wereldwijde olieproductie al flink aan het stagneren zijn.

Al met al wordt het steeds meer waarschijnlijk dat er al op korte termijn een flinke olieshock gaat plaatsvinden.
Men dient steeds harder te lopen om op gelijke hoogte te blijven. Het houdt een keer op.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over belastingontwijking en belastingparadijzen

Afkomstig van RTLZ website is het volgende artikel uit de hand van Chris Koenis:

Belastingparadijzen in beeld gebracht: ‘Hier moet iets aan gebeuren’

Zeker in een wereld met grenzen aan de groei is m.i. het artikel de moeite van het lezen meer dan waard.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alexander O. Stahel: Al in 2019 flinke olieshock

Steeds meer onafhankelijke analisten gaan op basis van hun analyses er vanuit dat al voor het jaar 2020 een flinke olieshock zal gaan plaatsvinden. Eén van de analisten die serieus rekening houdt met soort van olieshock voor het jaar 2020 en in mijn ogen de moeite van het vermelden waard is, is ene Alexander O. Stahel. Alexander O.Stahel is als ik me niet vergis onder andere oprichter van ‘Burggraben Holding AG’, maar dat terzijde.

Lijvig rapport als onderbouwing
Alexander heeft een lijvig rapport samengesteld ter onderbouwing van zijn conclusie dat de kans groot is dat er al eind volgend jaar (2019) een flinke olieprijs shock zal gaan plaatsvinden. Het 91 pagina’s lange rapport (pdf-formaat) kan gratis gedownload worden onder deze link.
Verder naar onderen in dit artikel zullen enkele plaatsjes uit het artikel getoond worden ter illustratie van waarom Alexander vermoed dat al in de loop van het jaar 2019 er een flinke olieprijs shock zal gaan plaatsvinden.

Timing (tijdsbepaling)
Ik vrees dat Alexander wat betreft sterk stijgende olieprijzen, zeker in het geval op korte termijn de wereldwijde vraag naar olie nog noemenswaardig blijft stijgen, het bij het rechte eind zal gaan hebben. Alleen is zijn timing van het optreden van een flinke olieshock misschien wat te vroeg.
Er zijn naar mijn opvatting een paar belangrijke indicatoren die duidelijk wijzen op een nog flink toenemende krapte van het olie aanbod op de niet al te lange termijn. Verderop in dit artikel worden enkele snapshots geplaatst uit het lijvige rapport van Alexander, waarin ook naar mijn idee goed onderbouwt wordt dat de kans op flink toenemende oliekrapte zeer groot is.
Het is alleen erg lastig aan te geven of dat nu al over een jaar zal gebeuren of pas over bijvoorbeeld drie jaar. Daarvoor zijn er simpelweg teveel bovengrondse factoren (bijvoorbeeld jaarlijkse wereldwijde stijging in vraag naar olie) waarvan de mate en effect zich erg lastig of vrijwel onmogelijk laten inschatten.
Terzijde: Persoonlijk schat ik de kans hoog in dat (in het geval er wereldwijd geen al te gekke dingen gebeuren en er op korte termijn geen wereldwijde recessie optreedt) er al in de periode 2020-2022 een flinke olieshock gaat plaatsvinden. Maar als een shock al in het jaar 2019 zou plaatsvinden of pas in het jaar 2023, zou me dat ook zeker niet verbazen.

Enkele in mijn ogen betekenisvolle snapshots uit het rapport van Alexander

Snapshot 1:

Bovenstaand plaatje wijst op een beduidend geringer aanbod aan nieuwe olie uit online komende projecten.
Wat men als nieuwe olie ziet en hoe men de jaarlijkse hoeveelheid aan nieuwe olie inschat of berekend is me nog steeds een raadsel, maar dat terzijde.

Snapshot 2:

Als men na het jaar 2014 de wereldwijde investeringen in nieuwe olieprojecten op hetzelfde niveau als in 2014 had gehouden, zou de hoeveelheid aan nieuwe olie dit jaar en de komende jaren een stuk hoger uitvallen. Door de flink gedaalde investeringen na het jaar 2014 zijn er een heleboel nieuwe olieprojecten die in 2014 nog op het lijstje stonden of uitgesteld of gecanceld.

Snapshot 3:

Auteur gaat ervan uit dat al volgend jaar de Brent olieprijs weer terug boven de 100 dollar per vat zal geraken. Dat is op korte tijd een forse stijging (als het bewaarheid wordt).

Een snapshot uit een ander artikel:

De hierboven getoonde snapshot is afkomstig van een artikel uit de hand van ene Gary Ashton. Ook Gary houdt er (vrij vertaald) serieus rekening mee dat in 2019 de olieprijs tot 100 dollar of meer per vat kan gaan stijgen.

Zoals in de hierboven getoonde snapshot valt af te lezen komt de olieproductiestijging in 2018 vrijwel volledig op conto van de Verenigde Staten (namelijk zo’n 1,5 miljoen vaten per dag). Dat zal, uitgaande van diverse informatie op internet, de komende jaren beduidend minder worden. Sommige analisten verwachten in het jaar 2019 in vergelijking met het jaar 2018 al een beduidend minder aanbod van nieuwe olie.

Een grove inschatting van de olieproductiestijging voor de komende jaren in de Verenigde Staten onder een Business as Usual scenario:
2018: stijging van 1,5 miljoen vaten per dag?
2019: stijging van 1,0 miljoen vaten per dag?
2020: stijging van 0,5 miljoen vaten per dag?
2021: stijging van 0,25 miljoen vaten per dag?
2022: stijging van 0,10 miljoen vaten per dag?

En in het hierboven getoonde plaatje zijn geen landen opgenomen die tot de OPEC behoren. In Venezuela bijvoorbeeld zal in 2018 de olieproductie waarschijnlijk met meer dan een half miljoen vaten per dag gaan dalen.
In hoeverre is over enkele jaren (onder een business as usual scenario) met name de OPEC bereid of in staat de sterk afnemende stijging van de Amerikaanse olieproductie te compenseren? Menig analist gaat er bijvoorbeeld vanuit dat onder andere de Russische olieproductie vanaf of iets na het jaar 2020 noemenswaardig gaat dalen en dat de Braziliaanse olieproductie vanaf dat moment soort van piekplateau zal gaan bereiken. De periode 2020 – 2022 lijkt me wat olie aanbod betreft heel interessant te worden, zeker in het geval de wereldwijde vraag naar olie de komende jaren noemenswaardig blijft stijgen.

Tot slot:
Ook volgens Bank of America is de kans groot dat in 2019 de olieprijs flink zal stijgen. Oorzaak leggen ze vooral bij geopolitieke spanningen en onrust. Het uitgeput raken van makkelijk winbare oliereserves wordt niet vermeld.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over onze ‘uitzuig-economie’

Een voor mij aardig artikel uit de hand van Hans Stegeman over onze uitzuig-economie. Een aanrader.

Het artikel is te vinden onder onderstaande link:
https://www.rtlz.nl/opinie/column/hans-stegeman/uitzuigers-in-plaats-van-waardecreeerder

Uitgebreide Quotes uit artikel:

Eerste quote:

Het grootkapitaal

Vanwaar dan toch die enorme groei van de mondiale schuldenlast? Tweehonderd jaar na zijn geboortedag kunnen we dezelfde boeman aanwijzen als Karl Marx deed: het grootkapitaal. Om een aantal redenen is dat kapitaal er verantwoordelijk voor dat de schulden steeds hoger worden:

Rent seeking. Vermogenden – bedrijven of individuen – wenden in hun jacht op rendement hun vermogen niet productief aan. Ze willen niets anders dan zoveel mogelijk waarde ontlenen aan dat wat ze hebben. Een typisch voorbeeld hiervan: landeigenaren of pandjesbazen. Ze geven niets om de kwaliteit van hun bezit of de diensten die ze leveren. Waarde-extractie – uitzuigen – daar gaat het om. En de schaal waarop dit gebeurt, wordt steeds groter.
Belastingontwijking. De dividendbelasting-discussie in Nederland is hier een goed voorbeeld van. Maar ook de begroting in de VS. Grote bedrijven weten er heel goed voor te zorgen dat ze weinig tot geen belasting hoeven te betalen. Via chantage – het verlies van banen en economische activiteit – verrijken ze zich ten koste van, de gehele maatschappij, waarvan ze zelf notabene deel uitmaken. Het gevolg is een stijgende overheidsschuld, of als alternatief hogere belasting voor werkenden.
Achterblijvende lonen. Ook hier slagen grote bedrijven er vrij goed in om de beloning van werknemers laag te houden. Zeker met de opkomst van de ‘Big tech’-bedrijven is dit nog duidelijker geworden. Beloning en winstgevendheid staan bij deze bedrijven vaak in geen verhouding. In veel Westerse landen daalt dan ook het aandeel dat werknemers van de toegevoegde waarde krijgen. De macht die deze bedrijven op de markt hebben wordt ook nog eens ondersteund door overheden in diverse landen, denk vooral aan de flexibilisering van de arbeidsmarkt.
Aandeelhouderswaarde. Het welbekende fenomeen waardoor bedrijven te vaak alleen maar gericht zijn op de kortetermijnwinst. Bedrijven die het wagen te denken aan de langere termijn, die wellicht zo extreem zijn om bredere verantwoordelijkheid te nemen dan alleen het leveren van financieel rendement op de korte termijn, hebben het moeilijk op de aandelenbeurs. Ze zijn maar al te vaak een smakelijke overnameprooi omdat er voor de rent seekers nog wel geld uit valt te zuigen.

Tweede quote:

Het gevolg van dit alles is dat schuldenopbouw en reële productieve economische activiteit niet veel meer met elkaar te maken hebben. Onze uitzuig-economie zorgt ervoor dat zowel overheden als huishoudens zich in toenemende mate in de schulden moeten steken om ervoor te zorgen dat het systeem blijft draaien.

Mede hierdoor is de wereldeconomie verslaafd aan steeds lagere rente. Een renteverhoging laat het systeem meteen kraken: met degenen die zich al in de schulden hebben moeten steken als eerste en grootste slachtoffers.

Wat is dan de oplossing? Een situatie die zich over meerdere decennia heeft opgebouwd valt uiteraard niet in één klap op te lossen.

Brainstorm mijnerzijds:
Een gedachte: Grenzen aan de groei en een meer sociale wereld
Indien we vanuit een milieu, grondstoffen en energie oogpunt in een oneindige wereld zouden leven waarin oneindige werkelijke economische groei de normaal is, zou de ‘uitzuig-economie’ volgens mij niet al te veel kwaad kunnen doen.
Maar we leven m.i. niet in een oneindige wereld.
Zolang teveel mensen er vanuit blijven gaan dat we in een soort van oneindige economische groei wereld leven, zal er weinig terecht komen van een uit ecologisch-, milieu-, energie- en grondstoffenperspectief meer gebalanceerde wereld.
Een gebalanceerde wereld welke qua materiële rijkdom gemiddeld minder rijk zal zijn, maar wel een wereld met veel minder echte armoede, veel minder extreme verschillen tussen rijk en arm en veel meer andersoortig welzijn dankzij andere prioriteiten en gerichtheid. Bijvoorbeeld veel minder luxe producten, maar wel nadruk op flink goedkopere levensnoodzakelijke benodigdheden zonder schuldenlasten.
Schuldenlasten die niet meer kunnen ontstaan door een combinatie van te laag betaalde slavenarbeid en te dure levensnoodzakelijke benodigdheden (zoals bijvoorbeeld woonlasten).
Soort van socialisme welke gebaseerd is op sterk ecologisch besef lijkt me haast onvermijdelijk om tot een meer duurzaam gerichte en robuustere samenleving te komen. Een ecologisch en grenzen aan de groei besef, waardoor een maatschappij noemenswaardig minder materialistisch van aard wordt en meer gericht geraakt op welzijn dat minder van doen heeft met luxe huizen, auto’s, financialisering, korte termijn winsten, uitbuiting van goedkope arbeidsslaven…noem maar op…

Zolang er geen besef is van grenzen aan groei en de opvatting blijft overheersen dat alleen met technologie en economische groei grote problemen opgelost kunnen worden en dat het huidig financieel economisch monster een door god gegeven vanzelfsprekend stelsel is, is er naar mijn bescheiden mening weinig hoop op een flink meer duurzamere en socialer ingestelde wereld.
Bijvoorbeeld verschillen tussen huidskleur, cultuur, religie, staatsvorm, leiderschap, noem maar op, zullen aangegrepen worden om een verdeel en heers strategie te kunnen uitvoeren om economische belangen te verdedigen en de aandacht af te leiden van de grenzen aan de groei gedachte en meer sociaal gerichte stelsels.
Maar ja, zolang mensen niet uitgaan van een grenzen aan de groei wereld geef ik een meer sociale, meer solidaire, meer duurzame, meer op ecologische principes gebaseerde samenleving heel weinig kans. Met andere woorden dat de flink schadelijke gevolgen van onze m.i. enorme expansieve economische gerichtheid (waarvan een relatief kleine groep mensen buitensporig profiteert ten koste van toekomstige generaties) zoveel mogelijk aan onze aandacht ontrokken zal worden door allerlei andersoortige problemen buiten proportioneel op te blazen. Verdeel en heers.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over multinationals, ongezond voedsel en reclame als manipulatie middel

‘Multinationals in voeding, medicijnen, auto’s, alcohol en wapens verleiden ons tot de aanschaf van legale, maar fatale producten. Het wordt tijd dat deze ondernemingen de enorme kosten gaan betalen, die nu terechtkomen bij de samenleving’. Dat vindt de Amerikaanse hoogleraar ‘Public Health’ Nicholas Freudenberg.

Bovengenoemde quote is afkomstig van de website van RTLZ (link naar artikel staat iets verder naar onderen). De quote hoort bij een voor mij interessante (RTLZ) video over het vrij vertaald ‘gelegaliseerd’ machtsmisbruik (met bijbehorend onverantwoord gedrag) van multinationals om toch maar zoveel mogelijk winst te kunnen maken dat vooral ten goede komt aan de top echelons en grootaandeelhouders (waarvan deel hele rijke buitenlanders betreft). Over de onverantwoorde manipulatie, met name via reclame, van de zogenaamd vrije keuze van burgers. De sterke invloed op regelgeving/ politieke beslissingen van met name machtige multinationals.
In hoeverre dient de verantwoordelijkheid van kopen van bijvoorbeeld ongezonde producten (alleen) bij burgers te liggen?

Klik op onderstaande link voor rtlz video:
https://www.rtlz.nl/opinie/unilever-verantwoordelijk-voor-obesitas-epidemie

Terzijde opmerking en een brainstorm (ik kan het niet laten):
Het RTLZ artikel heeft als titel ‘Unilever verantwoordelijk voor obesitas-epidemie’. Dat speelde ook al door mijn hoofd tijdens het politieke debat over de 1,4 miljard i.v.m. Unilever. In hoeverre draagt bijvoorbeeld Unilever wezenlijk bij aan de gezondheid (ongezondheid) van burgers?
Nog los van de vraag in hoeverre allerlei multinationals, zeker ook vanuit een grenzen aan de groei perspectief, voor zinvolle werkgelegenheid zorgen, lijkt me een hele belangrijke vraag het volgende: In hoeverre dragen multinationals bij aan de productie van een heleboel rommel die eerder ten koste dan ten goede gaat van het welzijn van een heleboel burgers. En in hoeverre is er sprake van onverantwoord machtsmisbruik van multinationals onder het mom dat de ‘eigen keuze verantwoordelijkheid’ vrijwel volledig bij de burger zelf zou liggen? Hebben de multinationals teveel macht gekregen, met name ook bij de politieke besluitvorming? Is onze maatschappij te veel afhankelijk geworden van multinationals? In hoeverre hebben wat laatstgenoemde betreft burgers dat aan zichzelf te danken?

Een ander artikel over ongezond voedsel is te vinden onder volgende link:
https://www.msn.com/nl-nl/gezondheid/voeding/hoogleraar-jaap-seidell-%e2%80%98aanpak-ongezond-eten-is-noodzaak-geen-betutteling%e2%80%99/ar-AAwCxoB?li=BBoPEwG&ocid=ACERDHP17

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen